"Until the lions have their own historians the history of the hunt will always glorify the hunter...."
- Chinua Achebe

2018, ഒക്‌ടോബർ 21, ഞായറാഴ്‌ച

മൗര്യര്‍ മലയാളി മാവേലി മലയന്‍ മലയരയന്‍ കിരര്‍



മലയാളി എന്നത് ഒരു ഭാഷസംസാരിക്കുന്നവരെ സംബോധനചെയ്യുന്നതിനായി രൂപപ്പെട്ട പദമല്ല. അനാര്യന്‍ ജനതയുടെ പൊതുനാമമായ 'മൗര്യര്‍' എന്ന വാക്കിന്റെ ഉച്ചാരണാന്തരമാണ് മലയാളി. ഇതുവരെയുള്ള ഭാഷാചരിത്ര-ശാസ്ത്രകാരന്മാരൊക്കെയും മല, അല എന്നീപദങ്ങള്‍ ചേര്‍ത്ത് ഒരു പ്രദേശത്ത് അധിവസിക്കുന്നവരുടെ ഭാഷക്ക് നല്‍കപ്പെട്ട പേരാണ് മലയാളി എന്ന് നിരീക്ഷിക്കുന്നതില്‍ ഏകാഭിപ്രായക്കാരാണ്. അപ്പോഴും അവര്‍ ഈ വിഷയത്തില്‍ ഒരു ജനതയെ സ്പര്‍ശിക്കുന്നേയില്ലെന്നുകാണാം. 'മലയാളി' എന്ന ഒരു പ്രത്യേക ഗോത്രജനവിഭാഗംതന്നെ നിലനില്‍ക്കുന്നുവെന്ന യാഥാര്‍ത്ഥ്യം ഒന്നുരണ്ട് ചരിത്രഗവേഷകര്‍ മാത്രമേ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുള്ളൂ.

ആര്യാധിനിവേശത്തിന് മുമ്പ് ഇന്ത്യാ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തില്‍ മാത്രമല്ല, മെഡിറ്ററേനിയന്‍ മുതല്‍ ആസ്‌ത്രേലിയവരെ വ്യാപിച്ചിരുന്ന ഒരു ജനതയുണ്ട്. അവരുടെ സംസാരഭാഷ 'ദ്രമിള' എന്നറിയപ്പെട്ടു. ദ്രമിള സംസാരിക്കുന്നവര്‍ എന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ ആ ജനതയെ 'ദ്രാവിഡര്‍' എന്നും വിളിച്ചു. എന്നാല്‍ ഈ ഭൂപ്രദേശങ്ങളില്‍ എല്ലായിടത്തും ഈ ജനത ആ പേരില്‍ അറിയപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. സിന്ധൂ നദീതീരത്ത് അധിവസിച്ചിരുന്ന ദ്രാവിഡര്‍ നാഗന്മാര്‍ എന്നറിയപ്പെട്ടു. നഗഃ എന്ന സംസ്‌കൃതവാക്കില്‍ നിന്നുമാണ് നാഗന്‍ എന്ന സംജ്ഞ ഉത്ഭവിച്ചത്. നദീതീരത്തില്‍നിന്നും ഏറെ അകന്നുമാറി, കുറച്ചുംകൂടി ഉയര്‍ന്ന പ്രദേശങ്ങളില്‍ താമസിച്ചിരുന്നവരെ 'മലൈര്‍' എന്നാണ് വിളിച്ചുവന്നത്. മലൈ ദ്രമിളയാണ്. ദ്രമിളയുടെ ആധുനികരൂപമായ തമിഴില്‍ ഇന്നും മലൈ എന്നാല്‍ കുന്ന് എന്നാണല്ലോ അര്‍ത്ഥമാക്കുന്നത്. മലൈ ജനതയെ 'മരൈ' എന്നാണ് ആര്യന്മാര്‍ ഉച്ചരിച്ചത്. അവരുടെ ഭാഷയില്‍ ര എന്ന വര്‍ണത്തിനും ല എന്ന വര്‍ണത്തിനും തമ്മില്‍ ഉച്ചാരണഭേദമില്ല. 'രലയോരഭേദമെന്ന' വ്യാകരണന്യാമനുസരിച്ച് ആ ഉച്ചാരണം സാധുവാണ്. ('ഋലൃവര്‍ണ്യോന്മിഥഃ സാവര്‍ണ്യം വാച്യം' എന്ന പാണിനീയ വ്യാകരണസൂത്രത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ ഭാഷ്യകാരന്മാര്‍ രൂപപ്പെടുത്തിയതാണ് 'രലയോരഭേദം' എന്ന ന്യായം) ഒരു വര്‍ണത്തെ കളഞ്ഞുകൊണ്ട് തത്സ്ഥാനത്ത് മറ്റൊന്നിനെ ഉപയോഗിക്കുകയല്ല ആര്യഭാഷയുടെ കീഴ് വഴക്കം. രണ്ടുവര്‍ണങ്ങളും ഒരേകാലത്തുതന്നെ ഉപയോഗത്തിലുണ്ട്. ഉദാഹരണത്തിന് 'നാലികേരം' എന്ന വാക്ക് അതേഅര്‍ത്ഥത്തില്‍ അതേകാലത്തുതന്നെ 'നാരികേലം' എന്നും ഉച്ചരിക്കുന്നു. അതുപ്രകാരം 'മരൈ' എന്ന് ഉച്ചരിക്കുന്ന കാലത്തുതന്നെ ദ്രമിളയിലെ 'മലൈ'യും അവര്‍ക്ക് സ്വീകാര്യമാണ്. എന്നാല്‍ ദ്രമിളയില്‍ ഏറെ പ്രചാരമുള്ള ഐ-കാരത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത് അവര്‍ ഔ-കാരമാണ് കൂടുതലായി പ്രയോഗിച്ചുവന്നത്. അങ്ങനെ ദ്രമിളയിലെ മലൈ അവരുടെ ഉച്ചാരണരീതിയനുസരിച്ച് 'മൗര'യായിത്തീര്‍ന്നു. 'മൗര്യഃ' എന്നത് സംസ്‌കൃതത്തിലെ ഉച്ചാരണാന്തരമാണ്.

അനാര്യന്മാരുടെ ഈ വംശമാണ് മഗഥ കേന്ദ്രമാക്കി സാമ്രാജ്യം സ്ഥാപിച്ച മൗര്യവംശം. മൗലി അഥമാ മൈലി എന്നാകുമ്പോള്‍ അര്‍ത്ഥം തലമുടി എന്നാണ്. മുടി തലയിലാണല്ലോ, അതുപോലെ ഭൂമിയുടെ ഉയര്‍ന്ന ഭാഗം അതിന്റെ തലയെന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ 'മല' എന്നുതന്നെ വിശേഷിപ്പിച്ചു. ആധുനിക തമിഴില്‍ തലമുടിക്ക് 'മയിര്‍ - മൈര്' എന്നാണല്ലോ ഇന്നും ഉച്ചരിച്ചുവരുന്നത്. അനാര്യന്മാരുടെ തലമുടി ആര്യന്മാരുടേതില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി കറുത്തനിറമുള്ളതും ചുരുണ്ട് നീണ്ട് വളര്‍ന്നുള്ളതുമായിരുന്നു. ഈ സവിശേഷതയുള്ളതുകൊണ്ടാണ് അനാര്യന്മാരെ 'മൈരന്‍' (മലയാളഭാഷയില്‍) എന്ന് വിളിച്ചുവന്നത്. ഇത്തരത്തിലുള്ള തലമുടിയോടുകൂടിയ അനാര്യന്മാരോട് സാദൃശ്യപ്പെടുത്തിയാണ് പക്ഷിവിശേഷത്തിന് 'മൈല്‍-മയില്‍' എന്ന് പേരുവന്നത്. മൈല്‍ എന്ന വാക്ക് മൈര്‍ എന്നും ഉച്ചരിക്കാമല്ലോ. സംസ്‌കൃതത്തില്‍ മൈര്‍ എന്ന വാക്ക് 'മയൂരഃ' എന്ന് ഉച്ചരിക്കുന്നു. 'പീലിത്തിരുമുടി' എന്ന് കാവ്യഭാഷയില്‍ ഒരു പ്രയോഗമുണ്ട്. ഇത് മയില്‍പ്പീലി മുടിയില്‍ ചൂടിയത് എന്ന് അര്‍ത്ഥത്തിലല്ല പ്രയോഗത്തില്‍ വന്നത്, മറിച്ച് മയില്‍പ്പീലിപോലെയുള്ള (ചുരുണ്ടുകറുത്ത) തലമുടി എന്നത്രെ. മൗലിഃ എന്നാല്‍ സംസ്‌കൃതത്തിലും കുടുമ, കിരീടം, കെട്ടിയ തലമുടി എന്നൊക്കെയാണ് അര്‍ത്ഥം. മലയ എന്നാല്‍ പര്‍വതം എന്നും മലയജ എന്നാല്‍ ചന്ദനം (മലയില്‍ ജനിച്ചത്) എന്നും അമരകോശത്തില്‍ അര്‍ത്ഥം കൊടുത്തിരിക്കുന്നു. ദ്രമിളപദം ഉച്ചാരണഭേദം കൂടാതെതന്നെ സംസ്‌കൃതഭാഷയില്‍ പ്രതിഷ്ഠനേടിയിട്ടുമുണ്ട് എന്നതിന് തെളിവാണ് ഇത്.



ജനതയും പക്ഷിയും ഒരേപേരില്‍ത്തന്നെ വ്യവഹരിക്കപ്പെട്ടതുകൊണ്ട് ജനതയുടെ പ്രതീകമായി ആ പക്ഷി സ്വീകാര്യതനേടി. അങ്ങനെയാണ് അനാര്യരായ ദ്രമിളജനതക്ക് മയില്‍ ആദരണീയപക്ഷിയായിത്തീര്‍ന്നത്. ( ഇതുപോലെതന്നെയാണ് അനാര്യന്‍ സമുദായമായ നാഗന്മാര്‍ക്ക് നാഗം (പാമ്പ്) ആരാധനാമൂര്‍ത്തിയായി മാറിയിട്ടുള്ളത് - കുറിപ്പ് അന്യത്ര) മലയാളത്തിലെ അനാര്യസമുദായത്തില്‍പ്പെട്ട വര്‍ക്ക് 'മയിലന്‍' എന്ന വ്യക്തിനാമം പ്രചാരത്തിലുണ്ടായിരുന്നു. മലയുടെ കാര്യത്തിലും അനാര്യന്മാര്‍ക്ക് ഈ നാമം സര്‍വസാധാരണമായിരുന്നു. ഡോ. അംബേഡ്കറോടൊപ്പം അനാര്യന്മാരുടെ അവകാശങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി പോരാടിയ മറ്റ് രണ്ട് പ്രമുഖ വ്യക്തിത്വങ്ങളായിരുന്നു, രെട്ടാമലൈ ശ്രീനിവാസനും, റാവുബഹദൂര്‍ മൈലൈ പിള്ളൈ എന്‍ ശിവരാജും. രണ്ടു പേരുകളിലേയും മല ശബ്ദ്രം ശ്രദ്ധിക്കുക. മലൈയിലെ ഐ-കാരം യ-കാരത്തിന് വഴങ്ങുമ്പോള്‍ മലയാളത്തിലത് 'മലയ'(ന്‍) ആയി മാറുന്നു. 'മലയന്‍' എന്ന പേരില്‍ മാത്രം ഒരു അനാര്യന്‍ സമുദായം ഇന്നും അറിയപ്പെടുന്നു. ഉത്തരേന്ത്യയില്‍ ഇപ്പോഴും 'മൗര്യ' എന്ന പേരില്‍ത്തന്നെ ഒരു ദലിത് സമുദായം നിലനില്ക്കുന്നുണ്ട്.

മലയന്‍ എന്നപേര് ദലിതരുടെ ഇടയില്‍ സര്‍വസാധാരണമാണ്. മൈലി അതിന്റെ പെണ്‍നാമമാണ്. അതോടൊപ്പം 'മാരനും മൈലിയും' എന്ന് മിഥുനങ്ങളെ വിളിക്കാറുമുണ്ട്. മാരന്‍ എന്നത് രേഭത്തിന്റെ (ര-കാരം) സ്ഥാനത്ത് ല-കാരാദേശം സംഭവിക്കാത്ത മൈലന്‍ തന്നെയാണ്. മാലനും മാരനും എന്നു തിരിച്ചും മിഥുനങ്ങള്‍ക്ക് നാമകരണങ്ങളുണ്ട്. മാരപ്പനും മാരക്കാളും തമിഴ്‌നാട്ടില്‍ ഇന്നും പ്രചാരത്തിലുള്ള മൗര്യരുടെ നാമങ്ങളാണ്. മാല ആന്ധ്രാപ്രദേശത്തെ പ്രബലമായ ഒരു അനാര്യന്‍ സമുദായമാണ്. മലയില്‍നിന്നും വേറിട്ട് മത്സ്യബന്ധനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു ജീവിക്കുന്ന അനാര്യന്മാരും സംജ്ഞകൊണ്ട് മൗര്യവംശത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മരൈക്കാര്‍, മരൈക്കാത്തി (മരക്കാനും മരക്കാത്തിയും) എന്നിങ്ങനെയുള്ള പേരുകള്‍ ഇക്കാലത്തും പ്രചാരത്തിലുണ്ട്.

1957 ല്‍ വെട്ടിയാര്‍ പ്രേംനാഥ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച 'കേരളത്തിലെ അടിമകള്‍' എന്ന ഗ്രന്ഥത്തില്‍ പട്ടികവര്‍ഗക്കാരെ കുറിച്ചുള്ള അധ്യായത്തില്‍ ഇങ്ങനെ കുറിക്കുന്നു; 'പ്രകൃതിയെ ആശ്രയിച്ചുജീവിക്കുന്ന പട്ടികവര്‍ഗക്കാരുടെ പേരുകള്‍ പോലും, പട്ടികജാതിക്കാരോട് സാമ്യമുള്ളതാണ്. 'മയില്, പെരുമാള്‍, നാച്ചി, നംകി, വെള്ളി, മരതക' എന്നുള്ളത് സ്ത്രീകളുടേതും, 'നായന്‍, കനകന്‍, വെള്ളയ്യന്‍, പാപ്പാന്‍, കുപ്പാന്‍' മുതലായവ പുരുഷന്മാരുടേയും പേരുകളാണ്. 'മൈലിയും വെള്ളയ്യ'നും ഇന്നും പട്ടികജാതിക്കാരുടെ (കര്‍ഷകത്തൊഴിലാളികള്‍) പേരുകളാണ്.'

കേരളംവാണിരുന്ന അനാര്യനായ ചക്രവര്‍ത്തി അദ്ദേഹത്തിന്റെ വംശനാമത്തില്‍ 'മൗലി' എന്നറിയപ്പെട്ടു. അദ്ദേഹത്തെ 'മഹാബലി'യാക്കിയത് ആര്യന്മാരുടെ സംസ്‌കൃതവത്കരണമാണ്. മലയാളഭാഷയിലെ 'മാവേലി'യും മറ്റൊരാളല്ല. ഐതിഹ്യപ്രകാരം ആര്യബ്രാഹ്മണനായ വാമനന്‍ വന്ന് മൗലിയോട് മണ്ണ്‌ചോദിക്കുമ്പോള്‍, അളക്കുന്നതിനായി തന്റെ തല കുനിച്ചുകൊടുത്തു എന്നാണല്ലോ പറഞ്ഞുവരുന്നത്. വസ്തവത്തില്‍ മൗലി യുടെ (മാവേലിയുടെ) മകലളാണ് (മൗലി) കളാണ് വാമനന്‍ അപഹരിച്ചത്. തലക്കും മലക്കും 'മൗലി' എന്ന ഒരേവാക്കുതന്നെ പ്രയോഗിപ്പെട്ടിരുന്നതിനാല്‍ പില്‍ക്കാല വ്യാഖ്യാതാക്കളാണ് മാവേലി (മൗലി) തല കുനിച്ചുകൊടുത്തുവെന്നും വാമനന്‍ അതില്‍ ചവിട്ടിയെന്നും പടച്ചുവിട്ടത്. ആര്യാധിനിവേശത്തെയല്ലാതെ മറ്റൊന്നിനേയും ഇക്കഥ സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല. ചക്രവര്‍ത്തിയായ മൗലിയുടെ (മാവേലിയുടെ) മൗലിയറുത്ത് (തലയറുത്ത്) ആര്യന്മാര്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വന്തം മണ്ണില്‍ ചവിട്ടിത്താഴ്ത്തുകയാണുണ്ടായത്.

ഇന്നത്തെ മലയാളഭാഷയില്‍ മലൈ എന്നതിലെ ഐ-കാരം പോകുമ്പോള്‍ രൂപം മല എന്നു മാത്രമാകുന്നു. മലയുടെ ആളുകള്‍ എന്ന അര്‍ത്ഥത്തിലാണ് 'മലയാളി' എന്ന പദം ഉരുത്തിരിഞ്ഞുവന്നത്. (തൊഴിലിന്റെ ആള്‍ തൊഴിലാളി, മുതലിന്റെ ആള്‍ മുതലാളി എന്നതുപോലെ) ആളുക എന്നാല്‍ വാഴുക എന്നാണ് അര്‍ത്ഥമെന്ന് പ്രൊഫ. കെ രാജയ്യന്‍ 'നാടാര്‍ ചരിത്രരഹസ്യങ്ങള്‍' എന്ന ഗ്രന്ഥത്തില്‍ വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്. നാടാര്‍ എന്ന വാക്കിന് നാട് ആളുന്നവര്‍ എന്ന് വിശദീകരണം നല്‍കിയിരിക്കുന്നു. അപ്പോള്‍ വാഴുന്നോരാണ് ആള്‍ എന്ന ശബ്ദംകൊണ്ട് അര്‍ത്ഥമാക്കുന്നത്. നാട് അടക്കിവാഴുന്ന ഒരു വ്യക്തിയെയല്ല ഈ വാക്കുകൊണ്ട് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. നാട്ടിലുള്ള എല്ലാ ആളുകളും നാടാളുന്നവരാണ്. തികച്ചും ജനാധിപത്യ രീതിയിലുള്ള കീഴ് വഴക്കമാണ് നാട്ടില്‍ നടപ്പുണ്ടായിരുന്നത് എന്നു വ്യക്തം.

മലയാളി എന്ന ഗോത്രവര്‍ഗം ഇന്നും അവശേഷിക്കുന്നു എന്ന് മുമ്പ് സൂചിപ്പിച്ചു. നരവംശശാസ്ത്രജ്ഞനായ ഡോ. എ അയ്യപ്പന്‍, 1950 ജൂലൈ 29 ന് എഴുതിയ ലേഖനത്തില്‍ മലയാളി ഗോത്രവര്‍ഗക്കാരുടെ പേരുമാത്രം പരാമര്‍ശിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഡോ. ബാബു സി ടി സുനില്‍ എഡിറ്റ് ചെയ്ത് മാതൃഭൂമി ബുക്‌സ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച 'നരോത്പത്തിയും ആയുധപ്പഴമയും' എന്ന ഗ്രന്ഥത്തില്‍ ഈ ലേഖനം ഉള്‍പ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. '...ഇരുളര്‍, ഷൊലഗര്‍, ഊരാളി, പാലിയര്‍, മണ്ണാന്‍, മലൈയാളി മുതലായവരാണ് തമിഴ്‌നാട്ടിലെ ആദിമജാതികള്‍.' എന്നിങ്ങനെ ഗോത്രവര്‍ഗങ്ങളുടെ പേരുകള്‍ നിരത്തുന്നതിനിടയിലാണ് മലയാളികളെ ഉള്‍പ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. 

'മലയാളി'കളെക്കുറിച്ച് ഏറ്റവും സമഗ്രമായ പഠനം നടത്തിയിട്ടുള്ളത്, മുമ്പ് പരാമര്‍ശിച്ച, പ്രമുഖ ഫോക് ലോര്‍ അധ്യാപകനും നാടന്‍പാട്ടുകളുടെ സമ്പാദകനും ഗ്രന്ഥകാരനുമായ വെട്ടിയാര്‍ പ്രേംനാഥാണ്. 1966 ല്‍ രണ്ടാംപതിപ്പായി തൃശൂര്‍ കറന്റ് ബുക്‌സ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ കേരളത്തിലെ അടിമകള്‍ എന്ന ഗ്രന്ഥത്തില്‍ നിന്നും മലയാളികളെക്കുറിച്ചുള്ള ഖണ്ഡിക ചുവടെ ചേര്‍ക്കുന്നു; 'കാട്ടുമൃഗങ്ങളോടൊപ്പം കാട്ടില്‍ താമസിച്ചിരുന്ന മലയാളിയുടെ വംശജര്‍, ഇന്ന് നാമാവശേഷമായി. തനിമലയാളം സംസാരിക്കുന്ന ഇക്കൂട്ടരെ പരിചയപ്പെടുന്ന തിനായി കുമളിയിലെ മന്നാന്‍ വര്‍ഗക്കാരുടെ കാണിക്കാരനായ ശ്രീ കപ്പാനുമായി ഞാന്‍ പൊന്മലമേട്ടിലേക്കുപോയി. മൂന്നുദിവസം ഭീകരമായ വനാന്തര്‍ഭാഗത്തുകൂടി കടന്നു മലയാളികളുടെ സങ്കേതമായ ഒരു പാറക്കെട്ടിനടുത്തുചെന്നു. കപ്പാന്‍ അവരുടേതായ ഈണത്തിലും ഭാഷയിലും മലയാളിയെ വിളിച്ചു. അല്പനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ സുന്ദരനും സുമുഖനുമായ ഒരു യുവാവ് കയ്യില്‍ അമ്പും വില്ലും ധരിച്ചു ഞങ്ങളുടെ മുന്നില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവര്‍ എന്തൊക്കെയോ സംസാരിച്ചു. ഞങ്ങള്‍ മൂന്നുപേരുംകൂടി ഗുഹക്കുള്ളിലേക്കു കടന്നു. പുലിക്കുട്ടികളും കടുവാക്കുട്ടികളും മാന്‍കിടാങ്ങളും എല്ലാം അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. സ്ത്രീകളുടെ ശരീരഘടനയുടെ അഴക് അന്യാദൃശമായിട്ടാണ് ഞാന്‍ കണ്ടത്. നൈലോണും ലിപ്സ്റ്റിക്കും പൗഡറും ഒന്നും അവര്‍ ഉപയോഗിക്കാറില്ല. കഷ്ടിച്ച് മാനം മറയ്ക്കാന്‍വേണ്ടിയുള്ള മരവുരികള്‍ മാത്രമാണ് അവരുടെ ആടയാഭരണങ്ങള്‍. ഭക്ഷണം വേവിച്ചുകഴിക്കാത്ത ഇക്കൂട്ടര്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കു നല്‍കിയ തേനും തിനയും കാട്ടുകിഴങ്ങുകളും പച്ചവെള്ളവും തിന്നുകഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ മലയാളി സംഭാഷണമാരംഭിച്ചു. 'പുറവേലിക്കാരായ വനംകുടികളുടേയും (വനം കയ്യേറ്റക്കാര്‍) ഉദ്യോഗസ്ഥന്മാരുടേയും ശല്യംകൊണ്ട് കാട്ടിലെ ജീവിതം ഇനി സാധ്യമല്ലാതെവന്നു.' മലയാളിയുടെ ആവലാതിയാണ്. നാലുദിവസത്തെ വനത്തില്‍ക്കൂടിയുള്ള യാത്രക്കുശേഷം ഞങ്ങള്‍ വീണ്ടും കുമളിയിലെത്തി. മലയാളികള്‍ സ്വതന്ത്രമായി ജീവിക്കുവാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവരാണ്. സംസ്‌കാരസമ്പന്നരായ നമ്മുടെ വേദാന്തവും സാമ്പത്തിക സഹായങ്ങളും വിദ്യാഭ്യാസവും ഒന്നും അവര്‍ക്കാവശ്യമില്ല.'

മലയാളി എന്നാല്‍ ആ പേരിലറിയപ്പെന്ന ഭാഷ സംസാരിക്കുന്നവരുടെ പേരാണെന്ന് വെട്ടിയാര്‍ പ്രേംനാഥ് കരുതിയിരിക്കാം. എന്തായാലും അദ്ദേഹം അനുഭവിച്ച ക്ലേശങ്ങള്‍ പരിഗണിക്കുമ്പോള്‍ ഈ തെറ്റിദ്ധാരണ വെറും നിസ്സാരമാണ്. ഭരണാധികാരികളായിരുന്ന തദ്ദേശിയ ജനതയായ മൗര്യരുടെ സമകാലിക ദുരവസ്ഥയെന്തെന്ന് പുറംലോകത്തെ അറിയിക്കുന്നതിനുവേണ്ട ത്യാഗങ്ങള്‍ ഏറെ സഹിച്ചതിന് വെട്ടിയാര്‍ പ്രേംനാഥിനോട് ചരിത്രം കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നുകൂടി സൂചിപ്പിക്കട്ടെ. ഈ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച്, 1957 ല്‍ എഴുതിയ 'കേരളത്തിലെ അടിമകള്‍' എന്ന മറ്റൊരു ഗ്രന്ഥത്തില്‍ വെട്ടിയാര്‍ പ്രേംനാഥ് ഇങ്ങനെ കുറിക്കുന്നു; 'ആര്യന്മാര്‍ കേരളത്തെ ആക്രമിച്ചപ്പോള്‍ തോറ്റോടിയവരും, ഒരിക്കലും തീരാത്ത അടിമത്വത്തെ ഭയന്ന് കാടുകയറിയവരുമാണ് മലംപണ്ടാരങ്ങളൊഴികെയുള്ള കാട്ടുജാതിക്കാര്‍ എന്നുള്ളതിന് രണ്ടുപക്ഷമില്ല.'

മൗര്യവംശത്തില്‍പ്പെട്ട ഒട്ടേറെ വിഭാഗങ്ങളെ വെട്ടിയാര്‍ പ്രേംനാഥ് തന്റെ ഗ്രന്ഥത്തില്‍ പരാമര്‍ശിക്കുന്നുണ്ട്. അതില്‍ പേരുകൊണ്ട് മൗര്യബന്ധം കൂടുതല്‍ വെളിവാക്കുന്ന 'മലയന്‍'മാരെകുറിച്ചുള്ള ഭാഗംകൂടി പകര്‍ത്തട്ടെ; 'വടക്കേ മലബാറില്‍ മന്ത്രവാദം കുലത്തൊഴിലായി സ്വീകരിച്ചിരുന്ന ഒരു ജാതിക്കാരാണ്. ഈ തൊഴില്‍ ചെയ്യുന്ന അവരെ തിരുവിതാംകൂറില്‍ വേലന്‍ എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്.' 1935 ലെ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണഘടനയനുസരിച്ച് മലയന്മാരെ പട്ടികജാതിയിലാണ് ഉള്‍പ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. 

1957 ല്‍ സ്വന്തംനിലക്ക് പുറത്തിറക്കിയ കേരളത്തിലെ അടിമകള്‍ എന്ന ഗ്രന്ഥത്തില്‍ പ്രേനാഥ് പട്ടികജാതി/വര്‍ഗക്കാരെ അക്കമിട്ടുനിരത്തിയകൂട്ടത്തില്‍ മലശബ്ദം പ്രത്യക്ഷത്തിലുള്ള സമുദായങ്ങളില്‍ ഉള്‍പ്പെടുന്ന പട്ടികവര്‍ഗക്കാര്‍; മലപ്പുലയന്‍, മലക്കുറവന്‍, മലൈഅരയന്‍, മലപണ്ടാരം, മലവേടന്‍, മലയന്‍, മലയരയന്‍, മലാശര്‍, മലയേകാണ്ടി എന്നിവരും പട്ടികജാതിക്കാരില്‍ മലയന്‍, മാവിലാന്‍, മൈല, എന്നിവരും ഉള്‍പ്പെടുന്നു.

സംജ്ഞകൊണ്ട് പ്രത്യക്ഷത്തില്‍ മൗര്യബന്ധം പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന മറ്റൊരു വിഭാഗമാണ് മലയരയന്മാര്‍. 2003 ല്‍ ജോസ് പീറ്റര്‍ എഴുതി പ്രസിദ്ധീകരിച്ച 'കലഹിക്കുന്ന ചരിത്രം' എന്ന ഗ്രന്ഥം മലയരയന്മാരെ കുറിച്ചുള്ളതാണ്. 'അരയന്‍ എന്ന പദം നാടുവാഴി എന്നര്‍ത്ഥമുള്ള 'അരശന്‍' എന്ന ദ്രാവിഡപദത്തിന്റെ മറ്റൊരു രൂപമാണെന്ന് പറയാം. മത്സ്യബന്ധനം മുഖ്യതൊഴിലാക്കിയ ധീവരവര്‍ഗക്കാര്‍ ഇന്ത്യയില്‍ പല പ്രദേശങ്ങളിലും ഒരുകാലത്ത് നാടുവാഴികളായിരുന്നു. ആവരുടെ പ്രാമാണികത്വത്തിന് സിന്ധൂനദീതട സംസ്‌കാരകാലത്തോളം പഴക്കമുണ്ട്. സിന്ധൂനദീതട പ്രദേശങ്ങളില്‍ പാര്‍ത്തിരുന്നവരില്‍ മീനര്‍, അഥവാ മീനവര്‍, പരവന്മാര്‍ അഥവാ പരവതന്മാര്‍ എന്നിവരായിരുന്നു പ്രബലരും പ്രമുഖരുമായ വിഭാഗക്കാര്‍ എന്ന് മോഹന്‍ജൊദാരോവില്‍നിന്ന് ലഭിച്ച ചരിത്രരേഖകള്‍ തെളിയിക്കുന്നു. ധീവരഗോത്രജനമെന്ന് ഇന്ന് അറിയപ്പെടുന്ന ജനവിഭാഗങ്ങളെല്ലാം മീനവ, പരവന്മാരുടെ പിന്‍ഗാമികളാണെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു' എന്നിങ്ങനെ ഫാദര്‍ ഹീറാസിനെ ഉദ്ധരിച്ചുകൊണ്ട് ഗ്രന്ഥാരംഭത്തില്‍ത്തന്നെ ജോസ് പീറ്റര്‍ കുറിച്ചിട്ടുണ്ട്.

മലയരയന്‍ എന്നതിലെ മലയന്‍ എന്ന പദം ഉത്ഭവത്തില്‍ അത് മൗര്യര്‍ എന്ന് ഉച്ചരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു എന്നുള്ളതിന് വിശദീകരം നല്‍കിക്കഴിഞ്ഞു. അരയന്‍ എന്ന പദത്തിന്റെ ഉത്ഭവം പരിശോധിക്കാം. ഇത് ജോസ് പീറ്റര്‍ ഉദ്ധരിക്കുന്ന നാടുവാഴി എന്നര്‍ത്ഥമുള്ള അരശന്‍ എന്ന വാക്കില്‍നിന്നും ഉത്ഭവംകൊണ്ടതുതന്നെ. വാസ്തവത്തില്‍ അരസന്‍ എന്ന വാക്കിലെ സ-കാരം ശ-കാരമായി മാറിയതാണ്. മിക്കാവാറും സംസ്‌കൃതഭാഷയുടെ കടന്നുകയറ്റമാണ് ഈ വ്യത്യാസം വരുത്തിയത്. ശ-കാരം മലയാളഭാഷയില്‍ ച-കാരമായി ഉച്ചരിക്കപ്പെടാറുണ്ട്. ശാസ്താവ് ചാത്താവ് (ചാത്തന്‍) ആയതുപോലെ. അങ്ങനെ അരശന്‍ അരചനായി ഉച്ചരിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ ച-കാരത്തിന് വീണ്ടും യ-കാരമായി ഉച്ചാരണവ്യതിയാനം സംഭവിക്കുന്നു. ഇ എന്ന സ്വരാക്ഷരവും ചവര്‍ഗവും യ, ശ എന്നീ വര്‍ണങ്ങളും മൊത്തത്തില്‍ താലവ്യങ്ങളാണ്. (ഇചുയശാനാം താലു എന്ന് വ്യാകരണസൂത്രം) അപ്രകാരം ച-കാരം യ-കാരത്തിന് വഴിമാറുമ്പോള്‍ രൂപം 'അരയന്‍' എന്ന് സിദ്ധിക്കുന്നു. രാജന്‍ രായനായും രാജമംഗലം എന്ന സ്ഥലം രായമംഗലമായും ഉച്ചരിക്കപ്പെടുന്നത് ഇപ്രകാരമാണ്. അങ്ങനെ 'മൗര്യ അരസന്‍' പിന്നീട് മലൈ അരശനായും ഇപ്പോള്‍ മലയരയനായും ഉച്ചരിക്കുന്നു.

ജോസ് പീറ്റര്‍ ഉദ്ധരിക്കുന്ന പരവതര്‍ എന്ന വാക്ക് പരിശോധിക്കാം. ഇത് പര്‍വതര്‍ എന്ന വാക്കിന്റെ ഉച്ചാരണാന്തരമാണ്. പര്‍വതം എന്നാല്‍ മല എന്നാണല്ലോ അര്‍ഥം. അപ്പോള്‍ പരവതന്മാര്‍ എന്നാല്‍ മലയന്മാര്‍ തന്നെയെന്നറിയുക. 

തീരപ്രദേശങ്ങളില്‍ വ്യാപിച്ച അരയര്‍ എന്ന ജനത വാസ്തവത്തില്‍ പര്‍വതപ്രദേശത്ത് ഉത്ഭവിച്ച മൗര്യന്മാര്‍ തന്നെയാണ്. തീരദേശത്ത് വ്യാപിച്ചതുകൊണ്ട് അവര്‍ക്ക് മത്സ്യബന്ധനത്തിലേര്‍പ്പെടുകയല്ലേ നിവൃത്തിയുള്ളൂ. പില്‍ക്കാലത്താണ് അവര്‍ ജാതികളായി പരിണമിച്ചത്. അവരുടെ മറ്റൊരു ഉച്ചരണരൂപമായ പരവതര്‍ മറ്റൊരു ജാതിയായും തീര്‍ന്നു. അവരാണ് പരവന്മാര്‍ എന്ന് ഇന്നറിയപ്പെടുന്ന തെങ്ങുകയറ്റം തൊഴിലായി സ്വീകരിച്ച ജനസമുദായം. വിവിധ പേരുകളില്‍ വിവിധ ജാതികളായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടുവെങ്കിലും ഉത്ഭവത്തില്‍ ഇവര്‍ ഒറ്റ ജാതിയല്ല, പിന്നെയോ ഒറ്റ ജനതയായിരുന്നു. അതായത്-മൗര്യര്‍..

കേരളം എന്ന് ഈ പ്രദേശത്തിന് പേരുവന്നതിന് പിന്നില്‍ മൗര്യ ജനതയുടെ നാമവുമായി പ്രത്യക്ഷബന്ധമില്ല; എന്നാല്‍ അവരുടെ വംശവുമായി അഭേദ്യമായ ബന്ധമുണ്ട്. ചില പണ്ഡിതന്മാര്‍ കരുതുന്നതുപോലെ 'കേരം' (തേങ്ങ) എന്ന വാക്കില്‍ നിന്നും തെങ്ങ് ധാരാളമായി വളരുന്ന പ്രദേശം എന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ നിന്നല്ല കേരളം ഉണ്ടായത്. തെങ്ങ് കേരളത്തില്‍ ഇല്ലാതിരുന്ന ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു. ശ്രീലങ്കയില്‍ നിന്നുമാണ് തെങ്ങ് കേരളത്തിലെത്തിയതെന്ന് ചരിത്രകാരന്മാര്‍ നിരീക്ഷിക്കുന്നു. തെങ്ങ് (കേരം) ഇല്ലാതിരുന്ന കാലത്തും കേരളം എന്ന പേരില്‍ത്തന്നെ ഈ പ്രദേശം അറിയപ്പെട്ടിരുന്നു. മൗര്യന്മാരില്‍ നിന്നും ഒട്ടുംതന്നെ വ്യത്യസ്ഥരല്ലാത്ത അനാര്യന്‍ ജനതയുടെ മറ്റൊരു നാമമായ 'കിര'യില്‍ നിന്നുമാണ് കേരളം എന്ന പദത്തിന്റെ ഉത്പത്തി. ഡോ. അംബേഡ്കര്‍; 'ഹിമാലയന്‍ പ്രദേശത്തെ ചില പ്രാകൃതഭാഷകളില്‍ കിര അഥവാ കിരി എന്നുപറഞ്ഞാല്‍ സര്‍പ്പം എന്നാണര്‍ത്ഥമെന്നതും ശ്രദ്ധാര്‍ഹമാണ്. ഈ പേര് - ഹിമാലയന്‍ പ്രദേശത്തെ ജനതയെ ഉദ്ദേശിച്ച് മിക്കപ്പോഴും പ്രയോഗിക്കുന്ന കിരാതെ എന്ന പദത്തിന്റെ വ്യുല്പ്പത്തി ഇതില്‍നിന്നായിരിക്കാം - രാജതരംഗിണിയില്‍ കാണുന്നുണ്ട്; കാശ്മീരിലോ അതിനടുത്തോ ഉള്ള ഒരു ജനതയെ ഉദ്ദേശിച്ചാണ് ഈ പേര് അതില്‍ പ്രയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്. വരാഹമിഹിരന്‍ കിരരെപ്പറ്റി പറയുന്നുണ്ട്; പ്രൊഫ. കീല്‍ഹോണ്‍ (Kielhorn) പ്രസിദ്ധം ചെയ്ത ഒരു താമ്രഫലകത്തിലും അവരുടെ കാര്യം പരമാമര്‍ശിച്ചിരിക്കുന്നു.' (ഡോ. അംബേഡ്കര്‍. സമ്പൂര്‍ണകൃതികള്‍. വാല്യം 14. പേജ് 62)

കിരാതശബ്ദത്തിന് അമരകോശത്തില്‍ 'കിരാതശബരപുളിന്ദാ' എന്നിങ്ങനെ അര്‍ത്ഥം കൊടുത്തിരിക്കുന്നു. കിരാതന് ശബരി എന്നും അര്‍ത്ഥമുണ്ടെന്നാണല്ലോ സൂചന. ശബരി ചേര തന്നെയാണല്ലോ. ചേരയിലെ ച-കാരത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത് ക-കാരാദേശം വരുമ്പോഴാണ് 'കേര'യാകുന്നതെന്ന് ടിഎച്ച്പി ചെന്താരശ്ശേരി 'കേരളചരിത്രത്തിലെ അവഗണിക്കപ്പെട്ട ഏടുകള്‍' എന്ന ഗ്രന്ഥത്തില്‍ പ്രസ്താവിച്ചിട്ടുണ്ട്. വായ എന്ന അര്‍ഥമുള്ള 'ചിറി' എന്ന ദ്രമിളപദം 'കിറി'യായി മലയാളത്തില്‍ ഉച്ചരിക്കുന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹം ഉദാഹരണം നല്കുന്നുണ്ട്. ഉച്ചാരണന്യായമനുസരിച്ച് ഈ നിരീക്ഷണം സാധുവാണെങ്കിലും ചരിത്രപരമായി വിലയിരുത്തുമ്പോള്‍ അതിന് വേണ്ടത്ര പിന്‍ബലമില്ല. അനാര്യന്‍ ജനതയായ കിരരില്‍നിന്നുമാണ് 'കേരളം' ത്തിന്റെ ഉത്പത്തിയെന്ന് ഡോ. അംബേഡ്കര്‍ ഉദ്ധരിക്കുന്ന പ്രൊഫ. കീല്‍ഹോണിന്റെ നിരീക്ഷങ്ങള്‍ക്കാണ് കൂടുതല്‍ സാധുത.

മലയാളപദോത്പത്തി: തലമുടി എന്നര്‍ത്ഥമുള്ള മരൈ എന്ന ദ്രിളവാക്ക് - സംസ്‌കൃതവത്കരണത്തില്‍ മരൈ - സംസ്‌കൃത രൂപാന്തരം മൗര്യ - രലയോഗഭേദം എന്ന ന്യായമനുസരിച്ച് മരൈ മലൈ ആകുന്നു - മലൈ ആളുന്നവര്‍ മലൈയാളികള്‍ - ഇന്നത്തെ രൂപത്തില്‍ മലയാളികള്‍. മലൈ ആളുന്നിടം മലയാളം. അവരുടെ സംസാരഭാഷയും മലയാളം.

@ഇടനേരം. അഹിവിത്രന്‍ കണ്ണന്‍ മേലോത്ത്




അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:

ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ