"Until the lions have their own historians the history of the hunt will always glorify the hunter...."
- Chinua Achebe

2018, ഓഗസ്റ്റ് 31, വെള്ളിയാഴ്‌ച

യാഗം മുടക്കുന്ന ബുദ്ധന്‍ - മൂന്നാം ക്ലാസിലെ മലയാളം പാഠാവലിയില്‍!



60 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പ് അന്നത്തെ കേരള ഗവണ്മെന്റ് അച്ചടിച്ച് വിതരണംചെയ്ത മൂന്നാം ക്ലാസിലെ മലയാളം പാഠാവലിയിലാണ് ഇത്തരമൊരു അധ്യായമുള്ളത്. നാടകരൂപത്തിലുള്ള ഈ അധ്യായത്തിന്റെ പേര് 'ശ്രീ ബുദ്ധനും യാഗവും' എന്നാണ്. 1959 ല്‍ ഇറങ്ങിയ ഈ പാഠപുസ്തകത്തിന്റെ പരിഷ്‌കരിച്ച പതിപ്പില്‍ ഈ അധ്യായം ചേര്‍ത്തപ്പോള്‍ അതിന് 'ഹിംസിക്കരുത്' എന്നാണ് പേരുകൊടുത്തത്. മുന്‍ പതിപ്പിനെ അപേക്ഷിച്ച് പുതിയപതിപ്പില്‍ ഇംഗ്ലീഷ് അക്കങ്ങള്‍ ഉപയോഗിച്ചു എന്നതൊഴിച്ചാല്‍ അധ്യായത്തിലെ ഉള്ളടക്കത്തല്‍ മാറ്റമില്ല.

അന്നത്തെ പതിവനുസരിച്ച് എല്ലാ ക്ലാസിലേയും മലയാളം പാഠാവലിയില്‍ ഏതെങ്കിലും വ്യവഹാരരൂപത്തില്‍ ശ്രീബുദ്ധനെക്കുറിച്ച് ഒരു അധ്യായം ഉള്‍പ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരുന്നു എന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്. 1959 ലെ തന്നെ നാലാം ക്ലാസ് മലയാളം പാഠാവലിയില്‍ 'ശ്രീ ബുദ്ധന്‍' എന്ന പേരില്‍ ഒരു ഗദ്യപാഠം ഉള്‍പ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നതുകാണാം. 

സാധു മൃഗങ്ങളെ കശാപ്പുചെയ്യുന്ന യാഗം പോലെയുള്ള ഹിംസാത്മക നടപടികള്‍ക്കെതിരെ അതിശക്തമായ പൊതുജനവികാരം ബുദ്ധന്റെ കാലത്തുതന്നെ സമൂഹത്തില്‍ ഉയര്‍ന്നിരുന്നുവെന്ന ചരിത്രയാഥാര്‍ത്ഥ്യം ഇളം മനസ്സുകളിലേക്ക് പകരാന്‍ 60 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പുള്ള പാഠപുസ്തക നിര്‍മാതാക്കള്‍ ബദ്ധശ്രദ്ധരായിരുന്നുവെന്ന് മനസ്സിലാക്കാം. പാഠഭാഗം മുഴുവനായും താഴെ കൊടുക്കുന്നു-



ശ്രീ ബുദ്ധനും യാഗവും

(വടക്കേ ഇന്ത്യയിലെ പുല്ലുനിറഞ്ഞ ഒരു മൈതാനം. സമയം നട്ടുച്ച. ബുദ്ധന്‍ നടന്നുപോകുന്നു. ഒരു ആട്ടിന്‍ പറ്റത്തെ തെളിച്ചുകൊണ്ട് കുറച്ച് ഇടയന്മാര്‍ വരുന്നു)

ഒരു ഇടയന്‍:- നടക്ക്, ആടേ, നടക്ക്, ഉം, ഉം, (വടിവീശിക്കൊണ്ട്) നേരെ- നേരെ. ഇന്ന് അലയാനും മേയാനും ഒന്നും നേരമില്ല.

ബുദ്ധന്‍:- (തിരിഞ്ഞുനോക്കിക്കൊണ്ട്) ഇന്ന് ഈ ആടുകള്‍ക്ക് മേയാന്‍ നേരമില്ലെന്നോ? എന്തുപറ്റി? നേരം ഉച്ചയായല്ലേ ഉള്ളൂ? നല്ല പുല്പരപ്പ്! ഇവിടെയെങ്ങാനും നിര്‍ത്തി, കുറേനേരം മേച്ചാലെന്താ? ഇത്ര നല്ല ഇളംപുല്ലു മറ്റെവിടെ കിട്ടും?

ഇടയന്‍:- ഇന്ന് അതിനൊന്നും നേരമില്ലെന്നേ. നടക്ക്, ആടേ, നടക്ക്, ഇങ്ങോട്ട് നടക്ക് (പുല്ലു തിന്നാന്‍ തിരിഞ്ഞുനിന്ന ആടിനെ അടിക്കുന്നു)

ബുദ്ധന്‍:- കഷ്ടം! വിശന്നു വലഞ്ഞപ്പോള്‍ ഒരു പുല്ലുകടിച്ചത് കുറ്റമായിപ്പോയോ? ഇങ്ങനെ ശിക്ഷിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയാല്‍ നമ്മെ എന്തിനെല്ലാം ശിക്ഷിക്കണം?

ഇടയന്‍:- ഇവറ്റയെ നേരത്തിന് എത്തിച്ചില്ലെങ്കില്‍ എന്നെ ശിക്ഷിക്കും.

ബുദ്ധന്‍:- എവിടെയാണ് എത്തിക്കേണ്ടത്? ഇവയെ മേയാന്‍ സമ്മതിച്ചാല്‍ നിന്നെ ആരു ശിക്ഷിക്കും? വിശക്കുന്ന ജീവിയെ തീറ്റണം. അതാണ് ധര്‍മ്മം. സാധുക്കള്‍! കുറച്ചുനേരം മേയട്ടെ. അടുത്തുതന്നെ ഗംഗാനദി ഉണ്ടല്ലോ. വെള്ളവും കുടിപ്പിക്കാം. പിന്നെ മരങ്ങളുടെ തണലില്‍ കിടന്ന് അയവിറക്കട്ടെ. സൗകര്യംപോലെ ആട്ടിക്കൊണ്ടു പോകാമല്ലോ.

ഇടയന്‍:- ഇവറ്റയെ കൊണ്ടുചെല്ലാന്‍ വൈകിയാല്‍ യാഗം മുടങ്ങും; മഹാരാജാവ് കോപിക്കും. എന്റെ തല പിന്നെ കാണുകയില്ല.

ബുദ്ധന്‍:- യാഗത്തിന് കുരുതി കഴിക്കാനാണോ ഈ പാവങ്ങളെ കൊണ്ടുപോകുന്നത്? കഷ്ടം! ചിലര്‍ പറഞ്ഞുപരത്തുന്ന നുണകൊണ്ട് എന്തെല്ലാം അനര്‍ത്ഥങ്ങളാണ് സംഭവിക്കുന്നത്! സാധുജീവികളെ ഹിംസിച്ചിട്ടുവേണോ പുണ്യം നേടാന്‍? ഹിംസിച്ചാല്‍ എങ്ങനെ പുണ്യം കിട്ടും?

ഇടയന്‍:- അവിടെ യാഗം നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.

ബുദ്ധന്‍:- (നൊണ്ടി നൊണ്ടി നടക്കുന്ന ഒരു ആട്ടിന്‍കുട്ടിയെ നോക്കിക്കൊണ്ട്) ഇതിനു നടക്കാന്‍ തീരെ വയ്യ. ഇങ്ങനെ ഓടിച്ചാല്‍ അവിടെ എത്തുന്നതിനു മുമ്പേ പാവം ചത്തുപോകും. ഇതിനെ ഞാന്‍ എടുത്തോളാം. ഞാനും വരാം യാഗശാലയിലേക്ക്.

(ബുദ്ധന്‍ ആട്ടിന്‍കുട്ടിയെ ചുമലിലേറ്റി നടക്കുന്നു; ഇടയന്‍ ആട്ടിന്‍പറ്റത്തെ ആട്ടിക്കൊണ്ട് മുമ്പിലും)


രംഗം - രണ്ട്


(യാഗശാല - കുണ്ഡത്തില്‍ തീ എരിയുന്നു. ഹോമം ചെയ്യുന്ന പുരോഹിതന്മാര്‍ അടുത്ത് ഇരിക്കുന്നു. ഒരു ഭാഗത്തു രാജാവായ ബിംബിസാരനും ഉണ്ട്. ഒരാള്‍ മന്ത്രം ചൊല്ലി കത്തിയും പിടിച്ച് നില്ക്കുന്നു. ഒരു കുറ്റിയില്‍ ഒരു ആടിനെ കെട്ടിയിട്ടുണ്ട്.)

ബുദ്ധന്‍:- (പ്രവേശിച്ച്) ഒന്നു മാറി നില്ക്കിന്‍. ഈ സാധു ജീവിയെ രക്ഷിക്കട്ടെ.

ഒരാള്‍:- ആരാണ് സൗമ്യനും തേജസ്വിയുമായ ഈ ആള്‍?

അന്യന്‍:- എന്തൊരു ദയയാണ് ആ കണ്ണുകളില്‍! ഒരു മുടന്തനാടിനെ ചുമലില്‍ എടുത്തിരിക്കുന്നു. എല്ലാവരും മാറി നില്ക്കുന്നു. എങ്ങനെ മാറിനില്ക്കാതിരിക്കും, ആ തേജസ്സു കണ്ടാല്‍? 

വേറൊരാള്‍:- അല്ല, യാഗത്തിനുള്ള ആടിനെ കുറ്റിയില്‍ നിന്നും അഴിച്ചുവിട്ടല്ലോ!

പുരോഹിതന്‍:- (ദേഷ്യപ്പെട്ട്) എന്താണ് ഈ കാണിച്ചത്? ഇത് യാഗത്തിനുള്ള മൃഗമാണ്. അറിഞ്ഞുകൂടേ?

ബുദ്ധന്‍:- അതുകൊണ്ടാണല്ലോ അഴിച്ചുവിട്ടത്. ഇതിനെ സൃഷ്ടിച്ചത് കൊല്ലാനല്ല.

പുരോഹിതന്‍:- പിന്നെ എങ്ങനെ യാഗം നടക്കും?

ബുദ്ധന്‍:- ആരു പറഞ്ഞു, യാഗം ചെയ്യണമെന്ന്? യാഗം ആര്‍ക്കുവെണ്ടി? ഈ ജന്തുവിന് വേണ്ടിയോ? നിങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടിയോ, അതോ മറ്റു വല്ലവര്‍ക്കും വേണ്ടിയോ?

പുരോഹിതന്‍:- അക്കാര്യം അങ്ങേക്കും അറിയാമല്ലോ. ദേവന്മാരുടെ പ്രീതിക്കുവേണ്ടിയല്ലേ യാഗം? അവര്‍ പ്രസാദിക്കാഞ്ഞാല്‍ നമുക്കു ശ്രേയസ്സുണ്ടോ?

ബുദ്ധന്‍:- അപ്പോള്‍ യാഗം ദേവന്മാര്‍ക്കും നിങ്ങള്‍ക്കും വേണ്ടിയാണ്, അല്ലേ? അതിന് പാവപ്പെട്ട ഈ ജന്തുവാണോ തുലയേണ്ടത്? (തൊണ്ടയിടറിക്കൊണ്ട്) ഞാന്‍ പറയട്ടെ: പ്രാണികളെ കൊന്ന് ഒരു നന്മയും നേടാനില്ല. നേരെ മറിച്ച് പാപമുണ്ടാകയും ചെയ്യും. നാമല്ല ജീവികള്‍ക്ക് ജീവന്‍ കൊടുത്തത്. ആ നിലക്ക് അതില്ലാതാക്കാനും നമുക്ക് അധികാരമില്ല.

പുരോഹിതന്‍:- മഹാരാജാവ് എന്താണ് മൗനം ഭജിക്കുന്നത്? യാഗം മുടക്കിയത് കണ്ടില്ലേ? 

ബിംബിസാരന്‍:- ഇദ്ദേഹം പറയുന്നത് ശരിയെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു. (ബുദ്ധനോട്) മഹാത്മാവേ, ഇന്നു മുതല്‍ അങ്ങയുടെ ശിഷ്യനാകാന്‍ ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു (ബുദ്ധനെ വണങ്ങുന്നു)

ബുദ്ധന്‍:- മഹാരാജാവേ, അങ്ങ് മേലില്‍ ഒരു ജീവിയേയും ദ്രോഹിക്കാന്‍ അനുവദിക്കരുതേ! ജീവികളോട് നാം ദയകാണിച്ചില്ലെങ്കില്‍, ഈശ്വരന്‍ നമ്മോട് ദയ കാണിക്കുമോ? നമുക്കു പാല്‍ തരുന്ന ആടുകളെ ദ്രോഹിക്കുന്നത് ശരിയാണോ?

ബിംബിസാരന്‍:- യാഗം അവസാനിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒരു ജീവിയേയും കൊന്നിട്ട് എനിക്കു മേന്മ വേണ്ട. ഇനി ഈ നാട്ടില്‍ ആരും ജന്തുക്കളെ ഹിംസിക്കരുത്.

ബുദ്ധന്‍:- മഹാരാജാവേ, അങ്ങേക്കു നന്മ വരട്ടെ!!

(എല്ലാവരും പോകുന്നു)
-ഇടനേരം



2018, ഓഗസ്റ്റ് 16, വ്യാഴാഴ്‌ച

അടിമത്വം ഇന്ത്യയില്‍ - ഏറ്റുമാനൂര്‍ ഗോപാലന്‍



പുരാതന റോമിലും ഗ്രീസിലും അടിമത്വവ്യവസ്ഥിതി നിലവിലുണ്ടായിരുന്നതു പോലെതന്നെ, പൗരാണികകാലം മുതല്‍ ഇന്ത്യയില്‍ അടിമകളുണ്ടായിരുന്നതായി ചരിത്രം രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. ഹിന്ദുരാജാക്കന്മാരോ മുഗള്‍ ഭരണാധികാരികളോ ഈ സമ്പ്രദായത്തെ ഇല്ലാതാക്കാന്‍ കാര്യമായിട്ടൊന്നും ചെയ്തില്ല. ഇന്ത്യയില്‍ അടിമസമ്പ്രദായത്തെ ആദ്യമായി നിയമംമൂലം നിയന്ത്രിച്ചത് ബ്രിട്ടീഷുകാരാണ്. 1833 ല്‍ ലോര്‍ഡ് കോണ്‍വാലീസ് അടിമക്കച്ചവടം നിരോധിച്ചു. പക്ഷെ, നിയമത്തിനു നിരോധിക്കാന്‍ കഴിയുന്നതിനേക്കാള്‍ ആഴത്തിലായിരുന്നു അതിന്റെ വേരുകള്‍. 1811, 1832, 1833, 1843 ഈ വര്‍ഷങ്ങളിലെല്ലാം അടിമത്വ സമ്പ്രദായത്തിനെതിരെ നിയമങ്ങള്‍ പാസാക്കുകയുണ്ടായി. 1850 ല്‍ പാസാക്കിയ ഇന്ത്യന്‍ പീനല്‍കോഡില്‍ അടിമകളെ സൂക്ഷിക്കുന്നതും ക്രയവിക്രയം നടത്തുന്നതും ക്രിമിനല്‍ കുറ്റമായി പരിഗണിക്കണമെന്നു വ്യവസ്ഥയുണ്ടായതിനു ശേഷമാണ് അടിമത്വവ്യവസ്ഥ ഇന്ത്യയില്‍ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായത്.

അടിമത്വം കേരളത്തില്‍

കേരളത്തെ പ്രത്യേകമായിട്ടെടുത്താല്‍ അശോകന്റെ രണ്ടാമത്തെ ശിലാലിഖിതത്തിനുമുമ്പുള്ള കേരളചരിത്രം രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിട്ടില്ല. ഈ ശിലാലിഖിതം ബി സി ഇ 257 ലാണ് ഉണ്ടാക്കിയതെന്നു കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ഈ കാലത്തിനു മമ്പും പിമ്പും, ഇന്ത്യയുടെ മറ്റുഭാഗങ്ങളിലെന്നതുപോലെ കേരളത്തിലും അടിമകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. അടിമകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്നുമാത്രമല്ല, കയറ്റുമതി ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള അടിമക്കച്ചവടം സാര്‍വത്രികമായിരുന്നു. 1812 ലെ ഒന്നാം റെഗുലേഷനും, പിന്നീട് 1826 ലെ രണ്ടാം റെഗുലേഷനും അനുസരിച്ച് കച്ചവടം മലബാര്‍ തീരത്ത് (കേരളത്തില്‍) നിരോധിക്കുകയുണ്ടായി. എങ്കിലും 19 ആം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ഉത്തരാര്‍ധത്തിലും ഇവി െഅടിമത്വം നിലവിലുണ്ടായിരുന്നു.

കേരളത്തിലെ അടിമകളെപ്പറ്റി കെ വി കൃഷ്ണയ്യര്‍ പറയുന്നതിങ്ങനെയാണ്. 'കൃഷിപ്പണികള്‍ നടത്തിയിരുന്നത് അടിമകളാണ്. ചേരമര്‍, പുലയര്‍, പറയര്‍ മുതലായാവരായിരുന്നു ഈ അടിമകള്‍. അവരുടെ യജമാനന്മാര്‍ (ഉടമ) ഒരാണ്ടില്‍ ഒരു കാശ് എന്ന കണക്കില്‍ 'അല്‍ക്കാശ്' അഥവാ തലവരി (കരം) കൊടുത്തിരുന്നു. ഉടമകളുടെ സ്വകാര്യസ്വത്തുക്കളായിരുന്നു അടിമകള്‍. മറ്റേത് ജംഗമസ്വത്തുക്കളേയും പോലെ അടിമകളെ വില്‍ക്കുകയോ പണമായി കൊടുക്കുകയോ ചെയ്യാമായിരുന്നു. എങ്കിലും പുരാതന റോമിലേയോ 16 ആം നൂറ്റാണ്ടിലെ സ്‌പെയിനിലേയോ നീഗ്രോ അടിമകളുടേതുപോലെ അത്ര മോശമായിരുന്നില്ല അവരുടെ സ്ഥിതി. ഉടമകള്‍ക്ക് കര്‍മഫലത്തിലുള്ള വിശ്വാസമായിരുന്നു അതിന് കാരണം'

സ്വയം ചെയ്ത പാപത്തിന്റെ ഫലമാണ് അടിമകള്‍ അനുഭവിക്കുന്നതെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ട് അടിമത്വത്തെ ന്യായീകരിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച സെന്റ് അഗസ്റ്റിന്റേയും കര്‍മഫലസിദ്ധാന്തക്കാരുടേയും പിന്‍ഗാമികളായ ഉടമവര്‍ഗത്തെ രക്ഷിക്കാന്‍ കൃഷ്ണയ്യര്‍ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാല്‍ കേരളത്തിലെ അടിമകളുടെ സ്ഥിതി പുരാതന ഗ്രീസിലേയോ, ഏഷ്യനാഫ്രിക്കന്‍ - അമേരിക്കന്‍ രാജ്യങ്ങളിലേയോ അടിമകളുടേതില്‍ നിന്നു മെച്ചമായിരുന്നുവെന്നതിന് തെളിവുകളൊന്നുമില്ല.

ഇന്ത്യയിലെ പ്രത്യേകിച്ചും കേരളത്തിലെ അടിമസമ്പ്രദായത്തെപ്പറ്റി പറയുമ്പോള്‍ വിസ്മരിച്ചുകൂടാത്ത മറ്റൊരു വസ്തുതകൂടിയുണ്ട്. കാര്‍ഷിക പണികള്‍ക്കും വീട്ടുജോലികള്‍ക്കുംവേണ്ടി ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടിരുന്നവര്‍ മാത്രമല്ല അടിമത്വമനുഭവിക്കുന്നവരുടെ പട്ടികയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നത്. തൊട്ടുകൂടായ്മ കല്പിച്ച് സമൂഹത്തില്‍നിന്ന് അകറ്റിനിര്‍ത്തപ്പെട്ടവരും, സമൂഹത്തിനാവശ്യമായ വിവധ തൊഴിലുകളില്‍ ഏര്‍പ്പെട്ടിരുന്നവരുമായ ഒരു നല്ല വിഭാഗം ജനങ്ങള്‍ ഒരുതരത്തിലല്ലെങ്കില്‍ മറ്റൊരു തരത്തില്‍ അടിമത്വം അനുഭവിക്കുന്നവരായിരുന്നു. ചേകോന്‍, കൊല്ലന്‍, ആശാരി, വേലന്‍, വെളുത്തേടന്‍, വിളക്കിത്തലവന്‍ എന്നിങ്ങനെ വിവിധ ജാതിപ്പേരുകളില്‍ അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ജനവിഭാഗങ്ങള്‍ക്ക് സാമൂഹ്യവും രാഷ്ട്രീയവുമായ പ്രശ്‌നങ്ങളില്‍ യാതൊരു പങ്കുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇവരില്‍ ഭൂരിഭാഗത്തിനും സ്വന്തമായി വസ്തുവകകളുണ്ടായിരുന്നില്ല. സ്വന്തമായ അഭിപ്രായങ്ങളോ, അതനുസരിച്ച പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നതിനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമോ അനുവദിക്കപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. ഇക്കൂട്ടരും ഒരു തരം അടിമകളായിരുന്നു. ക്രയവിക്രയം നടത്തപ്പെട്ടിരുന്നില്ല എന്ന വ്യത്യാസം മാത്രം.

1814 മുതല്‍ 29 വരെ ഭരിച്ച റാണി പാര്‍വതിഭായിയുടെ കാലത്തിന് മുമ്പ് സ്വര്‍ണം - വെള്ളി ആഭരണങ്ങള്‍ ധരിക്കുന്ന കീഴ്ജാതിക്കാരില്‍നിന്ന് കരം ഈടാക്കിയിരുന്നു. 1859 വരെ ചാന്നാര്‍ സ്ത്രീകള്‍ക്ക് അവരുടെ ഇഷ്ടംപോലെ വസ്ത്രം ധരിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

കേരളത്തിലെ അടിമത്വം എത്ര ഭീകരമായിരുന്നുവെന്ന് മനസ്സിലാക്കാന്‍ വേണ്ടിയാണ് ഇത്രയും എഴുതിയത്. ചില വടക്കന്‍ മേഖലകളില്‍ അടിമത്വസമ്പ്രദായം ഇപ്പോഴും നിലവിലുണ്ടെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. ഏതായാലും ഈ സമ്പ്രദായത്തിന്റെ പഴയരൂപം പുതിയരൂപത്തില്‍ ഇന്നും നമ്മുടെ നാട്ടില്‍, പ്രത്യേകിച്ചും ഗ്രാമങ്ങളില്‍ തങ്ങിനില്ക്കുന്നതു കാണാം.
-ഇടനേരം

കടപ്പാട്: ഇന്ത്യന്‍ എത്തീസ്റ്റ് പബ്ലിഷേഴ്‌സ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച, ഏറ്റുമാനൂര്‍ ഗോപാലന്റെ 'പൂണൂല്‍ സോഷ്യലിസം' എന്ന കൃതിയില്‍ നിന്നും.



2018, ഓഗസ്റ്റ് 15, ബുധനാഴ്‌ച

വാസ്തവത്തില്‍ മീശ പിരിച്ചതാരാണ് ?


മാതൃഭൂമി ആശ്ചപ്പതിപ്പില്‍ ഖണ്ഡശ്ശ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചുവന്ന എസ് ഹരീഷിന്റെ മീശ എന്ന നോവല്‍ ചില മതസംഘടനകളുടെ എതിര്‍പ്പിനെ തുടര്‍ന്ന് നോവലിസ്റ്റിന് അത് പിന്‍വലിക്കേണ്ടതായി വന്നു. തുടര്‍ന്ന് ഡി സി ബുക്‌സ് മീശ പൂര്‍ണരൂപത്തില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു.

നോവല്‍ പ്രസിദ്ധീകരണം നിര്‍ത്തിവെക്കാനുണ്ടായ സാഹചര്യമെന്തെന്ന് മാതൃഭൂമി മുഖപ്രസംഗത്തിലൂടെ വ്യക്തമാക്കി. നോവലിസ്റ്റിനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുടുംബത്തിനും നേരേയുണ്ടായ സൈബര്‍ഭീഷണിയും, അത് അതേയളവില്‍ത്തന്നെ പ്രത്രസ്ഥാപനവും നേരിടേണ്ടിവന്നതുമാണ് പ്രസിദ്ധീകരണം നിര്‍ത്തിവെക്കാനുണ്ടായ കാരണമെന്ന് അവര്‍ വിശദീകരണം നല്‍കി.

'നോവലിലെ സ്ത്രീവിരുദ്ധനായ ഒരു കഥാപാത്രം പറഞ്ഞ വാക്കുകള്‍, സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ നിന്നും അടര്‍ത്തിമാറ്റി നോവല്‍ ഹൈന്ദവദര്‍ശനങ്ങള്‍ക്കെതിരാണെന്നും, അത് ഭക്തരായ സ്ത്രീകളെ അപമാനിക്കുകയാണെന്നും ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയാണ് വിവാദങ്ങള്‍ക്ക് തീ കൊളുത്തിയത്' (പ്രദീപ് ഉഷസ്സ്. കേരളശബ്ദം 2018 ആഗസ്റ്റ് 26) ചില ഹൈന്ദവ സംഘടനകളുടെ പിന്‍ബലത്തോടെയാണ് പത്രത്തിനും നോവലിസ്റ്റിനുമെതിരായ ഭീഷണികള്‍ നടമാടുന്നതെന്നും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഫോണ്‍ കോള്‍, സൈബര്‍ ഭീഷണി, പത്രം കത്തിക്കല്‍, പരസ്യദാതാക്കളെ നേരിട്ട് ചെന്ന് വിലക്കല്‍, സര്‍ക്കുലേഷന്‍ കുറഞ്ഞുവെന്ന വ്യാജവാര്‍ത്ത പ്രചരിപ്പിക്കല്‍ തുടങ്ങിയ ഉമ്മാക്കികളും പത്രവിരോ ധികള്‍ ഇതിനോടകം പുറത്തെടുത്തുകഴിഞ്ഞുവെന്നും വിശദീകരണക്കുറിപ്പുകളില്‍ നിന്നും മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞു.

മീശ ഒരു നോവലാണ്. ലേഖനമോ, കുറിപ്പോ, പഠനറിപ്പോര്‍ട്ടോ അല്ല എന്ന് മാതൃഭൂമിയുടെ ഭാഗത്തുനിന്നും ന്യായീകരണവും വരുന്നുണ്ട്. ഇവിടെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട വസ്തുത; നോവല്‍ സ്വരൂപത്തിന്റെ വിനിമയമൂല്യം ഉയര്‍ത്തുന്നതിന് പകരമായി അതിന്റെ വിപണനമൂല്യത്തിന് സ്ഥാനം നല്‍കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതിനാല്‍ 'മാതൃഭൂമിക്കെതിരായ നീക്കത്തില്‍ ആസൂത്രിത അജണ്ട' എന്ന ആശങ്കയെ ഒരു ഗ്രിമ്മിക് മാത്രമായേ വിലയിരുത്താനാവൂ എന്നതാണ്. 

നോവലിലെ പരാമര്‍ശങ്ങല്‍ കേവലം വിഭാവനകള്‍ മാത്രമല്ല, അതിന് ചരിത്ര വസ്തുതകളുടെ പിന്‍ബലമുണ്ട്. ഇത് ഏറ്റവും നന്നായി അറിയാവുന്ന പത്രസ്ഥാപനവും മാതൃഭൂമിതന്നെയാണ്. 

നോവലിലെ സ്ത്രീവിരുദ്ധനായ കഥാപാത്രത്തിന്റെ സന്ദേഹം, സ്ത്രീകള്‍ ചമഞ്ഞൊരുങ്ങി ക്ഷേത്രദര്‍ശനത്തിന് പോകുന്നതെന്തിനാണെന്നതാണ്.... കല്ലോ മരമോ ലോഹമോ ആയ വിഗ്രഹത്തിന് കാണ്മതിനായല്ലല്ലോ എന്ന് വ്യംഗ്യം. അപ്പോള്‍പ്പിന്നെ...

കോഴിക്കോട്ടുള്ള ക്ലാസിക് ബുക് ട്രസ്റ്റ് 1985 ല്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച കെ ടി രാമവര്‍മയുടെ 'കാമപൂജ' എന്ന പുസ്തകത്തില്‍ ഇതിന് ഉത്തരമുണ്ട്. കാലിക്കട്ട് യൂണിവേഴ്‌സിറ്റിയില്‍ രസതന്ത്രവിഭാഗം പ്രൊഫസറായിരിക്കെ റിട്ടയര്‍ ചെയ്ത കെ ടി രാമവര്‍മ തൃപ്പൂണിത്തുറ രാജകുടുംബത്തിലാണ് ജനിച്ചത്. അദ്ദേഹം എഴുതിയിട്ടുള്ള നിരവധി ഗ്രന്ഥങ്ങളില്‍ ഒന്നു മാത്രമാണ് 'കാമപൂജ'. ഈ ഗ്രന്ഥം വിരതരണം ചെയ്തത് മാതൃഭൂമിയാണ്. (ഇപ്പോള്‍ മാതൃഭൂമി നേരിട്ട് ഇറക്കിയ പുതിയ പതിപ്പ് ലഭ്യമാണെന്നാണ് അറിവ്)

മീശ എന്ന നോവലിലെ സ്ത്രീകളുടെ ക്ഷേത്രപ്രവേശനമാണല്ലോ വിവാദമായത്. കാമപൂജയില്‍ പ്രൊഫസര്‍ കെ ടി രവിവര്‍മ രേഖപ്പെടുത്തുന്ന ചരിത്രവസ്തുതകളില്‍ നിന്നും കുറച്ചുഭാഗം പകര്‍ത്തുന്നു-

'ശുചീന്ദ്രം ക്ഷേത്രത്തിലെ നടപടിക്രമങ്ങള്‍ താഴെക്കൊടുക്കുന്നു.

ഒരു ശുഭ മുഹൂര്‍ത്തത്തില്‍ വലിയ ശ്രീകാര്യക്കാരും യോഗത്തില്‍ പോറ്റിയും വട്ടപ്പള്ളി മൂത്തതും യോഗം ചേര്‍ന്നു ആലോചിച്ചശേഷം പ്രഥമിക ക്രിയകള്‍ക്ക് വേണ്ട ഏര്‍പ്പാടുകള്‍ ചെയ്യുന്നു. വിവാഹത്തിന്നാള്‍ രാവിലെ പെണ്‍കുട്ടി കുളിച്ച് കുറിയിട്ട് രണ്ടു പുതിയ പുടവകളും പാക്കും വെറ്റിലയും കൈകളിലേന്തിക്കൊണ്ട് ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് ചെല്ലുന്നു. ക്ഷേത്രത്തിലെ ശാന്തിക്കാരന്‍ പുടവകളും താലിയും വാങ്ങി ദേവന്റെ കാല്‍ക്കല്‍ വെച്ചശേഷം, പുടവകളിലൊന്ന് ദേവന്റെ ഉപയോഗത്തിനുവേണ്ടി മാറ്റി വെക്കുന്നു. ഗണേശന്റെ രൂപം കൊത്തിയ ത്രികോണാകൃതിയിലുള്ള താലിയാണ്. താലിയുടെ ഇരുവശത്തും ഒരു ചെറിയ സ്വര്‍ണ ഗോളികയുണ്ടായിരിക്കും. മറ്റേ പുടവയും താലിയും കൈയിലേന്തിക്കൊണ്ട് ശാന്തിക്കാരന്‍ പെണ്‍കുട്ടിയുടെ സമീപത്തു തന്നെ വടക്കോട്ട് അഭിമുഖമായി ഇരിക്കുന്നു. അനന്തരം ചടങ്ങുകള്‍ ആരംഭിക്കുക യായി. പെണ്‍കുട്ടി ശ്രീകോവിലിനകത്ത് ദേവന്നഭിമുഖമായി ഇരിക്കുന്നു. ശാന്തിക്കാരന്‍ അഗ്നികുണ്ഠം ആളിക്കത്തിച്ചശേഷം ക്രിയകള്‍ നടത്തുന്നു. ശിവനും പാര്‍വതിയും തമ്മിലുള്ള 'തിരുക്കല്യാണ'ത്തിന്റെ ക്രിയകള്‍ അതേപടി അനുകരിക്കുകയാണ് പതിവ്. അനന്തരം ശാന്തിക്കാരന്‍ പെണ്‍കുട്ടിക്ക് മന്ത്രോപദേശം നല്‍കുന്നു. ശിവക്ഷേത്രമാണെങ്കില്‍ പഞ്ചാക്ഷരമന്ത്രം (നമശ്ശിവായ) വിഷ്ണുക്ഷേത്രമാണെങ്കില്‍ അഷ്ടാക്ഷരമന്ത്രം (ഓം നമോ നാരായണായ) അങ്ങിനെയാണ് പതിവ്. അതിനുശേഷം ശാന്തിക്കാരന്‍ പെണ്‍കുട്ടിക്ക് പുടവ കൊടുക്കുകയും, താലി അവളുടെ കഴുത്തില്‍ കെട്ടുകയും ചെയ്യുന്നു. വിവാഹക്രിയകള്‍ക്ക് ശേഷം ക്ഷേത്രത്തിലെ നട്ടുവന്‍ അവള്‍ക്ക് നൃത്തത്തിലുള്ള ആദ്യ ശിക്ഷണം നല്‍കുന്നു. ക്ഷേത്രാധികാരികള്‍ അവള്‍ക്ക് ഒരു നിശ്ചിത അളവ് അരി സമ്മാനിക്കുകയും പതിവാണ്. പെണ്‍കുട്ടി വീട്ടില്‍ തിരിച്ചെത്തിയ ശേഷം വിവാഹത്തിന്റെ ആഘോഷങ്ങള്‍ അവിടെവെച്ച് മൂന്ന് നാല് ദിവസത്തേക്ക് തുടരുന്നു. ബ്രാഹ്മണരുടെ വിവാഹത്തിനെന്നപോലെ നാളികേരം അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ഉരുട്ടുകയും പതിവാണ്. ഈ ആഘോഷങ്ങളില്‍ വരന്റെ ഭാഗമഭിനയിക്കാറ് ശാന്തിക്കാരനോ പുരുഷ വേഷം കെട്ടിയ വൃദ്ധയായ ഒരു ദാസിയോ ആണ്. 

ഈ വിവാഹത്തിന് പറഞ്ഞുവരുന്ന പേര് 'പെണ്‍കെട്ട്' എന്നായിരുന്നു. ദേവദാസി ഒരു രാത്രി ദേവന്റെകൂടെ 'അന്തിയുറങ്ങുക'കൂടി പണ്ട് പതിവുണ്ടായിരുന്നുവെന്നാണ് മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ളത്. ഈ സഹശയനത്തില്‍ ദേവനെ പ്രതിനിധീക രിച്ചിരുന്നത് ക്ഷേത്രത്തിലെ തിടമ്പ് ആയിരുന്നിരിക്കാം. ആതോ ആ ചടങ്ങിലും വരന്റെ ഭാഗമഭിനയിച്ചിരുന്നത് ശാന്തിക്കാരന്‍ തന്നെ ആയിരുന്നുവെന്ന് വരുമോ? ക്ഷേത്രത്തില്‍ ദാസികളാക്കുന്ന പെണ്‍കുട്ടികളുടെ കന്യകാത്വം നശിപ്പിച്ചിരുന്നത് പലപ്പോഴും പുരോഹിതന്മാരായ ബ്രാഹ്മണര്‍ തന്നെയായിരുന്നുവെന്ന് ഡോ.ജോണ്‍ ഷോര്‍ട്ട് (Dr.John Short 'Memories resd before the Anthropological Society of London.1867-1869'Vol III London,1870,പേജ് 182-194, പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത് ഈ സംശയത്തെ ബലപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്.

ശാന്തിദ്വിജഃ പ്രകുരുതേ ബഹുദീപശാന്തിം
പക്വാജ്യപായസ ഗുളൈര്‍ജഠരാഗ്നി ശാന്തിം
തത്രത്യബാലവനിതാ മദനാര്‍ത്തിശാന്തിം
കാലക്രമേണ പരമേശ്വര ശക്തി ശാന്തിം 11

(ശാന്തിക്കാരനായ ബ്രാഹ്മണന് 'ശാന്തി' എന്ന് പേരുവരാന്‍ കാരണം അയാള്‍ പലതരത്തിലുള്ള ശാന്തികള്‍ നടത്തുന്നു എന്നതാണ്) ശാന്തിദ്വിജന്‍ അനേകം ദീപങ്ങളുടെ ശാന്തി നടത്തുന്നു. എണ്ണ അപഹരിക്കാന്‍ വേണ്ടി വിളക്കുകള്‍ കെടുത്തുന്നു); പഴം, നെയ്യ്, പായസം, ശര്‍ക്കര എന്നിവകൊണ്ട് ജഠരാഗ്നിയുടെ ശാന്തി നടത്തുന്നു, (വഴിപാടുകള്‍ നൈവേദ്യത്തിനുവേണ്ടി ഏല്‍പ്പിക്കുന്ന വിഭവങ്ങള്‍ കൊണ്ട് സ്വന്തം വിശപ്പടക്കുന്നു) ചുറ്റുപാടിലുമുള്ള ബാല വനിതകളുടെ മദനാര്‍ത്തിയുടെ ശാന്തി നടത്തുന്നു (പെണ്‍കിടാങ്ങളുടെ കാമവികാരത്തെ ശമിപ്പിക്കുന്നു). ഇങ്ങിനെയൊക്കെ ചെയ്യുക വഴി കാലക്രമേണ പരമേശ്വരന്റെ ശക്തിയുടെ ശാന്തി നടത്തുന്നു (ദേവന്റെ ശക്തി ഇല്ലാതാക്കുന്നു) എന്ന ശ്ലോകത്തില്‍ 'ബാലവനിതകളുടെ മദനാര്‍ത്തി ശാന്തി' ശാന്തിക്കാരന്റെ കര്‍ത്തവ്യങ്ങളിലൊന്നായി കല്‍പ്പിച്ചിരിക്കുന്നത് ഇതുകൊ ണ്ടായിരിക്കുമോ! (കാമപൂജ.പേജ് 23,24,25)'

സവര്‍ണരുടെ ഈ നീചമായ ഏര്‍പ്പാടിനെ കുറിച്ച് അറിയാമായിരുന്നതുകൊണ്ടാണ് നവോത്ഥാന നായകരായ ശ്രീ നാരായണ ഗുരുവും അയ്യന്‍ കാളിയും അവര്‍ണരോട് സ്വന്തം ആരാധനാലയങ്ങള്‍ തീര്‍ത്ത് പൂജ നടത്തുവാന്‍ കല്‍പ്പിച്ചത്. ഇവരാരും തന്നെ മഹാ ക്ഷേത്രങ്ങളില്‍ പോയി ഭജനമിരിക്കുകയൊ കറുപ്പുമുടുത്ത് നോമ്പുനോറ്റ് ശബരിമലക്ക് പോവുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ല. ചില പ്രതിഷ്ഠകള്‍ നടത്തിയിട്ടുണ്ട്. സാധാരണക്കാര്‍ക്കും ഈ അവകാശങ്ങള്‍ തടയുന്നതിന് എതിരായ സമര പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ മാത്രമായിരുന്നു നവോത്ഥാന നായകരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ക്ഷേത്ര പ്രതിഷ്ഠകള്‍. പെരിയോറും ഈ കാഴ്ചപ്പാടു കാരനായിരുന്നതിനാലാണ് വൈക്കം സത്യാഗ്രഹത്തില്‍ പങ്കെടുത്തത്. ഒരു ബ്രാഹ്മണന്റെ മകനായി പിറന്നിട്ടും ചട്ടമ്പിസ്വാമികള്‍ ബ്രാഹ്മണിസത്തെ തള്ളിപ്പറയുകയാണ് ചെയ്തത്. ഒരേ ദൈവത്തെ ആരാധിക്കുന്നതുകൊണ്ട് അവര്‍ ഒരേ ജനത ആവണമെന്നില്ലെന്ന് ഡോ.അംബേദ്കര്‍ സമര്‍ത്ഥിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ഹരീഷിന് നേരെ മീശപിരിച്ച ഹൈന്ദവസംഘടനകളുടെ 'എരിതീയില്‍ എണ്ണപകരാന്‍' എന്‍ എസ് എസ്സും ഉണ്ടെന്ന് കാണിച്ചിരിരിക്കുന്നു (കേരളശബ്ദം ലേഖനം). അച്ചീചരിതങ്ങളും ആടീചരിതങ്ങളും വായിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍, വാസ്തവത്തില്‍ അവര്‍ ഇങ്ങനെ എണ്ണപകരാന്‍ കൂട്ടുനില്‍ക്കില്ലായിരുന്നു. ആ ചരിത്രവസ്തുതകളില്‍ ഉള്ളടങ്ങുന്ന സ്ത്രീവരുദ്ധതയേക്കാള്‍ എത്രയോ നിസ്സാരമാണ് ഹരീഷിന്റെ വിഭാവനകള്‍. കാമപൂജയില്‍ത്തന്നെ കെ ടി രാമവര്‍മ അന്യത്ര രേഖപ്പെടുത്തുന്നു; 'നാലഞ്ചു നൂറ്റാണ്ടു മുമ്പു ജീവിച്ചിരുന്ന കേരളീയ കവികള്‍ തികഞ്ഞ ഭോഗലോലുപ ന്മാരായിരുന്നുവെന്നാണല്ലോ മുകളിലുദ്ധരിച്ച എഴുത്തുകുത്തു സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. അല്ലെങ്കില്‍ കവികളെ ഒറ്റപ്പെടുത്തി പറയുന്നതെന്തിനാണ്? ഭോഗലോലുപത്വ ത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍ അന്നത്തെ സവര്‍ണര്‍ മുഴുവന്‍ (അന്തര്‍ജനങ്ങളെ ഒഴിച്ചുനിര്‍ത്തിയാല്‍) ഒരേ കിടയില്‍ പെടുത്താവുന്നവരായിരുന്നു. ക്രി പി 11 ആം നൂറ്റാണ്ടിലും 19 ആം നൂറ്റാണ്ടിനുമിടയില്‍ കേരളം സന്ദര്‍ശിച്ച വിദേശീയ സഞ്ചാരികളെല്ലാവരും ഇക്കാര്യം വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. സഞ്ചാരികളുടെ റിപ്പോര്‍ട്ടുകളില്‍ നായന്മാരെപ്പറ്റിയാണ് മുഖ്യമായും പറയുന്നതെങ്കിലും അപ്പറഞ്ഞതെല്ലാം അതേപടി രാജാക്കന്മാര്‍, അമ്പലവാസികള്‍ തുടങ്ങിയ മറ്റു സമുദായങ്ങള്‍ക്കും ബാധകമാണെന്ന് ആദ്യമേ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചുകൊള്ളുന്നു. (പേജ് 7, 8)'. മറ്റൊരിടത്ത്; 'അന്യദേശങ്ങളില്‍ നിലവിലിരുന്ന മാനദണ്ഡം വെച്ചുനോക്കിയാല്‍ ഇന്നാട്ടിലെ സവര്‍ണ ഹിന്ദുസ്ത്രീകളില്‍ ഭൂരിഭാഗവും വേശ്യകള്‍തന്നെയായിരുന്നു, അന്ന്; പുരുഷന്മാര്‍ ഭൂരിഭാഗവും വിടന്മാരും.' (പേജ് 10).

കാമപൂജ വെറും ഭാവനയല്ല. വസ്തുതാപഠന റിപ്പോര്‍ട്ടാണ്. കാമപൂജയില്‍ പറയുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ വസ്തുനിഷ്ഠമല്ലെങ്കില്‍ മീശയില്‍ അങ്ങനെ വിഭാവനചെയ്യാനുമാവില്ല. ഹിന്ദു സംഘടനകളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അതത്രയും വസ്തുനിഷ്ഠമല്ലെന്ന് തെളിയിക്കുന്നതിന് പകരം അവര്‍ ഭാവനാത്മകമായിതിനെ എതിര്‍ക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്- നിഴലിനോട് യുദ്ധം ചെയ്യുന്നതുപോലെ. അതോ വസ്തുനിഷ്ഠ യാഥാര്‍ത്ഥങ്ങളില്ലെങ്കില്‍ ഭാവനാത്മകലോകം സൃഷ്ടിക്കാനാവില്ലെന്ന തത്വം അറിഞ്ഞുകൊണ്ടുതന്നെയുള്ള പൊട്ടന്‍കളിയാണോ ഇത്? അധികാരത്തിന്റെ നിലനില്പിന് യുക്തിവേണമെന്നില്ലല്ലോ!

ഭൂതകാലം നിഷേധിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ല. നായര്‍മാരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അവര്‍ അവരുടെ ഭൂതകാലത്ത് ബ്രാഹ്മണവിരുദ്ധരായിരുന്നുവെങ്കില്‍ ഇന്ന് അവര്‍ക്ക് ആരിലും സ്ത്രീവിരുദ്ധത ആരോപിക്കേണ്ടിവരില്ലായിരുന്നു. പൂര്‍വകാലത്ത് ബ്രാഹ്മണിസത്തെ പുല്‍കിയിട്ട് സ്ത്രീവിരുദ്ധതയുടെ പേരില്‍ മറ്റുള്ളവര്‍ക്കുനേരെ മീശപിരിച്ചിട്ടെന്തുകാര്യം!

വേണമെങ്കില്‍ കൊന്നുകൊള്ളൂ, പക്ഷെ കൊന്നതായി ഭാവിക്കരുത്! ശുഭം.
-ഇടനേരം



2018, ഓഗസ്റ്റ് 13, തിങ്കളാഴ്‌ച

എന്താ, പള്ളീലച്ചന് ആകാന്മേലെ?



ക്രിസ്തീയപുരോഹിതന്മാര്‍ സഭാവിശ്വാസികളായ ബാലികമാരെ ലൈംഗികമായി പീഡിപ്പിച്ച് പുത്രോത്പാദനം നടത്തി എന്നും കന്യാസ്ത്രീകള്‍വരെ അത്തരം ഹീനതകള്‍ക്കിരയാണെന്നും മറ്റും പറയപ്പെടുന്ന സംഭവങ്ങള്‍ കോടതിവരെയെത്തിയിട്ടുള്ള സമകാലിക സാഹചര്യത്തില്‍, യുക്തിവാദിയായിരുന്ന എം സി ജോസഫ് ഇത്തരം കാര്യങ്ങള്‍ സംബന്ധിച്ച് നടത്തിയിട്ടുള്ള വെളിപ്പെടുത്തലുകള്‍ വിശകലനം ചെയ്തുനോക്കാം. 1976 ല്‍ പ്രഭാത് ബുക്ക് ഹൗസ് തിരുവനന്തപുരം പ്രസിദ്ധീകരിച്ച എം സി ജോസഫിന്റെ 'ആശയസമരം' എന്ന പുസ്തകത്തിലെ 'യേശുക്രിസ്തുവും മാമോദീസായും' എന്ന അധ്യായത്തിലാണ് ഇതുസംബന്ധിച്ച വിവരങ്ങള്‍ വെളിപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. കന്യകയെ 'മര്യാദലംഘനം' ചെയ്യുന്ന പുരോഹിതനും കന്യാസ്ത്രീയോടുകൂടി 'വ്യഭിചരിക്കുന്ന' പുരോഹിതനും ചെയ്യുന്നതു പാപമാണെങ്കിലും അതിന് പരിഹാരക്രിയയുള്ളതിനാല്‍ അത് സഭയോട് വെച്ചുപുലര്‍ത്തുന്ന പുണ്യമാണെന്ന മട്ടിലുള്ള മേലധ്യക്ഷന്മാരുടെ അമ്പരപ്പിക്കുന്ന വിലയിരുത്തലുകളില്‍ ഉള്ളടങ്ങിയിട്ടുള്ള വിവരങ്ങളാണ് ഈ അധ്യാത്തിലെ വെളിപ്പെടുത്തലുകളില്‍ പ്രമുഖം എന്നുകാണാം.

പുരോഹിതന്‍ കന്യകയെ മര്യാദാലംഘനം ചെയ്താലോ, പുരോഹിതനാല്‍ കന്യാസ്ത്രീ ഗര്‍ഭിണിയായാലോ അത് കുറ്റകരംതന്നെയാണ്. എന്നാല്‍ പിഴയൊടുക്കിയാല്‍ അത്തരം കൊടിയ പാപങ്ങള്‍ക്കുപോലും പരിഹാരമുണ്ടുതാനും! 

പണമാണ് പിഴയായി ഒടുക്കേണ്ടത്. തെറ്റ്‌ചെയ്യുന്നത് പുരോഹിതനാണെന്നുവരികില്‍, അയാള്‍ക്കുവേണ്ടി മറ്റാര്‍ക്കെങ്കിലും പണം മുടക്കാം. ഇതുമൂലം ഒരിക്കലും പുരോഹിതന് വധശിക്ഷ (മൃത്യുദണ്ഡം) അനുഭവിക്കേണ്ടിവരില്ല. പുരോഹിതന്‍ ജീവിച്ചിരിക്കുകയും, ചെയ്യുന്ന കുറ്റത്തിന് പിഴയൊടുക്കുന്നതിനുള്ള പണംമുടക്കാന്‍ മറ്റാളുകള്‍ തയാറായിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സാഹചര്യത്തില്‍ കുറ്റം ചെയ്യാനുള്ള പ്രേരണ പുരോഹിതനില്‍നിന്നും ഒരിക്കലും വിട്ടുപോകുന്നില്ല. അത്തരമൊരു പിന്‍ബലം തെറ്റുകള്‍ ആവര്‍ത്തിക്കുന്നതിനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം പുരോഹിതന് നല്‍കുന്നു. 

ഇത്തരം ഇവുകള്‍ സഭാമേലധ്യക്ഷന്മാര്‍ക്കുമാത്രമല്ല കുറ്റം ചെയ്യുന്ന സാധാരണ വിശ്വാസികള്‍ക്കും ബാധകമാണ് എന്നൊരു ആശ്വാസമുണ്ട്. 'ക്രൈസ്തവ പുരോഹിതന്മാര്‍ക്ക് അപ്പവും മദ്യവും മന്ത്രംകൊണ്ട് ക്രിസ്തുവിന്റെ മാംസവും രക്തവും ആക്കിത്തീര്‍ക്കുന്നതിനുള്ള അധികാരശക്തി ഉണ്ടെന്നുള്ളതുപോലെ മനുഷ്യരുടെ പാപങ്ങള്‍ മോചിപ്പിക്കുന്നതിനും അധികാരമുണ്ടെന്നുള്ളതു പാമരന്മാരെ പകിട്ടി പാട്ടിലാക്കുന്നതിനുള്ള മറ്റൊരു ശക്തിയേറിയ ഉപാധിയാകുന്നു. ഇന്നും ഓര്‍ത്തഡോക്‌സ് സഭകളിലെ പുരോഹിതന്മാര്‍ എത്ര ഹീനതരമായ പാപങ്ങള്‍ക്കും പൊറുതി നല്‍കി സാധാരണന്മാരെ സ്വര്‍ഗപ്രാപ്തരാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ട്. പുരോഹിതര്‍ക്കു ധനസമ്പാദനത്തിനു കുര്‍ബാനയെപ്പോലെ തന്നെയോ കൂടുതലോ സൗകര്യം നല്‍കുന്ന ഒന്നാണ് ഈ പാപമോചനപദ്ധതിയും. ചെയ്തുപോയ അകൃത്യങ്ങള്‍ക്കു പ്രതിശാന്തിയായി പുരോഹിതന്‍ നിശ്ചയിക്കുന്ന തുക'

ഈ പാപവിമോചനപദ്ധതി കുര്‍ബാനയെപ്പോലെ ധനസമ്പാദനത്തിന് പുരോഹിതന്മാര്‍ക്ക് ഏറെ സൗകര്യങ്ങള്‍ ഒരുക്കിക്കൊടുക്കുന്നു. അകൃത്യങ്ങള്‍ ചെയ്തുപോയ വിശ്വാസികള്‍ക്ക് പ്രതിശാന്തിക്കായി പുരോഹിതന്‍ നിശ്ചയിക്കുന്ന തുക ഈടാക്കിയാല്‍ അതിന് കൃത്യമായ രസീതും നല്‍കുന്നു. ഇതിന് 'പാപവിമോചനച്ചീട്ട്' എന്നാണ് പറയുന്നത്. അത് വാങ്ങിയാല്‍ ഉടനടി വിമോചനം ലഭിക്കുമെന്നാണ് വിചാരമെങ്കില്‍ പാപികള്‍ക്ക് തെറ്റി! പാപം ചെയ്യുന്നത് ഭൂമിയില്‍വെച്ചാണെങ്കിലും വിമോചനച്ചീട്ടിലൂടെ അതിന്റെ ഫലം ലഭ്യമാകുക സ്വര്‍ഗത്തില്‍ ചെല്ലുമ്പോഴാണ്; 'സ്വര്‍ഗത്തില്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ ഓരോരുവന്റേയും നന്മതിന്മകളെ മിഖായില്‍ മാലാഖ തൂക്കിനോക്കുന്ന അവസരത്തില്‍ പാപശാന്തിക്കായി മുമ്പു അടച്ചിട്ടുള്ള തുകയുടെ കൂടുതല്‍ കുറവനുസരിച്ചു മിഖായേലിന്റെ തുലാസില്‍ നന്മയുടെ തൂക്കം കൂടിവരുമെന്നു കത്തോലിക്കാ സഭാധ്യക്ഷന്മാര്‍ ജനതയെ നല്ലവണ്ണം ധരിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.'

ചെയ്തപാപത്തിന്റെ തോതനുസരിച്ചല്ല ഫലം ലഭ്യമാകുക. മറിച്ച്, വാങ്ങിയ പാപവിമോചനച്ചീട്ടുകളുടെ ഏറ്റക്കുറച്ചിലനുസരിച്ചായിരിക്കും. ഈ തത്വമനുസരിച്ച് എത്ര കൊടിയ പാതകം ചെയ്തവനായാലും ചീട്ട് കുറച്ചേ വാങ്ങിയുള്ളൂവെങ്കില്‍ അവന് കിട്ടുന്ന ഫലവും കുറഞ്ഞതുതന്നെയായിരിക്കും. ചെറിയപാതകം ചെയ്തവന്‍ കൂടുതല്‍ ചീട്ടുകള്‍ വാങ്ങിയെന്നിരിക്കിലും അതുകൊണ്ട് അവന് പ്രത്യേകിച്ച് കൂടുതല്‍ ഫലമൊന്നും ലഭിക്കാനുമില്ല. പക്ഷെ, ചീട്ടുകളുടെ വില നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കു ന്നതാകട്ടെ കുറ്റകൃത്യങ്ങളുടെ ഗുരുലഘുത്വം അനുസരിച്ചാണുതാനും. 'ഈ പദ്ധതിയനുസരിച്ച് സഭാതലവന്മാര്‍ വിപുലവും ഭീമവും ആയ തോതില്‍ വിശ്വാസികളില്‍ നിന്നു പണം പിരിച്ചിരുന്നു. പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടില്‍ പാപവിമോചനച്ചീട്ടുപില്പന അതിന്റെ അഗ്രിമയെ പ്രാപിച്ചിരുന്നു. വലിയ ആഢംബരപ്രിയനും ധൂര്‍ത്തനും ആയിരുന്ന പോപ്പ് ലെയോ പത്താമന്‍ റോമിലെ പത്രോസിന്റെ പള്ളിക്കാണെന്നും പറഞ്ഞ് പാപവിമോചനച്ചീട്ടുകള്‍ കെട്ടുകെട്ടായി അടിപ്പിച്ചു പരസ്യമായ വില്പനതന്നെ നടത്തി.'

ഏതുകൊടിയ കുറ്റവും ക്ഷമിപ്പിച്ച് നിത്യനരകശിക്ഷയില്‍ നിന്ന് രക്ഷിക്കാനുള്ള അധികാരം ദൈവം പോപ്പിനു നല്‍കിയിട്ടുണ്ടെന്ന വിശ്വാസമാണ് പാപവിമോചനച്ചീട്ടുവ്യാപാരത്തിന്റെ മൂലധനമായി വര്‍ത്തിച്ചിരുന്നത്. ദരിദ്രരില്‍ നിന്നുമാത്രമായി വേണ്ടത്ത വിറ്റുവരവ് ലഭിക്കുമായിരുന്നില്ല. പുരോഹിതര്‍ ധനികവര്‍ഗമായിരുന്നതിനാല്‍ അവരെക്കൂടി ഈ പദ്ധതിയില്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തേണ്ടത് ഗുണകരമാണെന്ന് പോപ്പ് ലിയോ കണ്ടു. അതനുസരിച്ച്, പാപവിമോചനപ്രവര്‍ത്ത കരായ പുരോഹിതര്‍ കുറ്റം ചെയ്താല്‍ അതിനും പോപ്പിന്റെ പദ്ധതിപ്രകാരം പിഴയൊടുക്കണമെന്ന് വിധികല്പനയുണ്ടായി. അങ്ങനെ, അക്കാര്യത്തില്‍ മാത്രം കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വിരോധികളായ പള്ളീലച്ചന്മാര്‍ ഒരു സോഷ്യലിസ്റ്റ് കാഴ്ചപ്പാട് വെച്ചുപിലര്‍ത്തിയിരുന്നു.

7 അണ മുതല്‍ 110 രൂപവരെ വിലമതിക്കുന്ന വിവിധതരം പാപവിമോചനച്ചീട്ടുള്‍ വില്പനക്കുണ്ടായിരുന്നു. (എം സി ജോസഫ് പുസ്തകത്തില്‍ കൊടുത്തിരിക്കുന്ന വിലവിവരമാണ് ഇവിടെ പകര്‍ത്തുന്നത്) പാപകര്‍മാക്കളായ പള്ളീലച്ചന്മാര്‍ക്ക് വിധിച്ചിരിക്കുന്ന പാപവിമോചനച്ചീട്ടിലെ ഒരു ഡസന്‍ ഇനങ്ങളുടെ വിലവിവരപ്പട്ടിക പുസ്തകത്തില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്-

1. അല്‍മേനിയ (layman) കൊന്നാല്‍ 5 ക. 0 ണ.
2. കന്യകയെ മര്യാദലംഘനം ചെയ്താല്‍ 7 ക. 0 ണ.
3. കൈക്കൂലിവാങ്ങി പട്ടം കൊടുത്താല്‍ 7 ക. 12 ണ.
4. പുരക്ക് തീവെച്ചാല്‍ 8 ക. 0 ണ.
5. പുരോഹിതന്‍ വെപ്പാട്ടിയെ വെച്ചിരുന്നാല്‍ 8 ക. 0 ണ.
6. നോമ്പില്‍ ഇറച്ചി തിന്നാല്‍ 8 ക. 0 ണ.
7. പിതാവിനേയോ മാതാവിനേയോ അടിച്ചാല്‍ 8 ക. 12 ണ.
8. പുരോഹിതനെ അടിച്ചാല്‍ 9 ക. 0 ണ.
9. പുരോഹിതന്‍ (കന്യാസ്ത്രീ) സന്യാസിനിയോടുകൂടി 
വ്യഭിചരിച്ചാല്‍ 10 ക. 8 ണ.
10. അല്‍മേനി ക്യാസ്തീയെ മര്യാദലംഘനം 
ചെയ്താല്‍ 17 ക. 8 ണ.
11. വിലക്കപ്പെട്ട ദിവസം വിവാഹം ചെയ്താല്‍ 35 ക. 0 ണ.
12. പുരോഹിതനാല്‍ കന്യാസ്ത്രീ ഗര്‍ഭിണിയായാല്‍ 42 ക. 0 ണ.

ഈ കണക്കുപരിശോധിക്കുമ്പോള്‍, ഇത് പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടുള്ളത് കുറ്റകൃത്യങ്ങള്‍ തടയുന്നതിനുള്ള ഫലപ്രദമായ മാര്‍ഗമെന്ന നിലയിലല്ലെന്നുകാണാം. കൂടുതല്‍ വരുമാനമുണ്ടാക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു വ്യവസായസംരഭമെന്നനിലയിലാണ് അതിന്റെ നടത്തിപ്പ് എന്നു മനസ്സിലാക്കാം. കൂടുതലാളുകള്‍ കുറ്റം ചെയ്തില്ലെങ്കില്‍ ഈ വ്യവസായത്തെ മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകാനാവില്ല. അതിനായി കുറ്റകൃത്യങ്ങള്‍ സമൂഹത്തില്‍ നടമാടേണ്ടതുണ്ട്. എത്രയും കുറ്റകൃത്യങ്ങള്‍ കൂടുന്നുവോ അത്രയും വരുമാനവും വര്‍ധിച്ചിരിക്കും. സാധാരണക്കാരെയോ പാപവിമോചനച്ചീട്ടുവില്‍ക്കുന്ന ഇടനിലക്കാരെയോ, പാപവിമോചകരായ പുരോഹിതരെ പോലുമോ ഈ വ്യവസായ സംരഭത്തില്‍നിന്നും പുറത്തുനിര്‍ത്തിയിട്ടില്ല. കൂടുതല്‍ തുകക്കും കൂടുതല്‍ എണ്ണത്തിനും ചീട്ടുകള്‍ വിറ്റുപോയില്ലെങ്കില്‍ ഈ വ്യസായസംരംഭം നിര്‍ത്തലാക്കേണ്ടിവരുമെന്ന് അതിന്റെ നടത്തിപ്പുകാര്‍ക്ക് നന്നായറിയാം. അതിനാലാണ് പുരോഹിതനെക്കൂടി സംരംഭത്തിലുള്‍പ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ളത്. സമൂഹത്തില്‍ നിന്നും കുറ്റകൃത്യങ്ങള്‍ ഒഴിഞ്ഞുപോകാതിരിക്കുന്നതിന്റേയും പുരോഹിത വര്‍ഗം സമ്പന്നരുടെ നില തുടരുന്നതിന്റേയും അടിസ്ഥാനകാരണമിതാണ്.

അപ്പോള്‍ കുറ്റകൃത്യങ്ങള്‍ സര്‍വരിലും സാധാരണമാണ്. സാധാരണക്കാരോ, ഇടനിലക്കാരോ ഉന്നതാധികാരമുള്ള സഭാമേലധ്യക്ഷന്മാരോ ഇതിനൊരു അപവാദമല്ല. ഇവരെല്ലാം ഒരേ വ്യവസായസംരംഭത്തിന്റെ ഭാഗഭാക്കായിരിക്കുന്നിടത്തോളം അവര്‍ ചെയ്യുന്ന അകര്‍മങ്ങള്‍ ഒരിക്കലും കുറ്റമാണെന്നുവരുന്നില്ല. ക്രിസ്തീയ സഭാവിശ്വാസ മനുസരിച്ച് കന്യകയില്‍ മര്യാദലംഘനം നടത്തിയ പുരോഹിതനും കന്യാസ്ത്രീയോടുകൂടി വ്യഭിചരിച്ച പുരോഹിതനും ചെയ്യുന്നത് തെറ്റാണെങ്കിലും പാപവിമോചനച്ചീട്ടു വാങ്ങുന്നതിലൂടെ അതില്‍നിന്ന് വിമുക്തിനേടുകയും, തങ്ങള്‍ ഏര്‍പ്പെട്ടിട്ടുള്ള വ്യവസായംസംരംഭത്തിന്റെ പങ്കാളിത്തം ഉറപ്പാക്കുകയുമാണ് ചെയ്യുന്നത്. ആ പങ്കാളിത്തം നിലനിര്‍ത്തുന്നതിനായി മര്യാദലംഘനവും വ്യഭിചാരവും പുരോഹിതവര്‍ഗം തുടര്‍ന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കും.

എം സി ജോസഫ് തന്റെ പുസ്തകത്തില്‍ വെളിപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള വസ്തുതകള്‍ പരിശോധിച്ചാല്‍, കുറ്റകൃത്യങ്ങള്‍ സമൂഹത്തില്‍ വ്യാപിക്കാതിരിക്കുന്നതിനുള്ള കര്‍മപദ്ധതികള്‍ ആവിഷ്‌കരിച്ച് നടപ്പിലാക്കാന്‍ ചുമതലപ്പെട്ടിട്ടുള്ള സഭാമേലധ്യക്ഷന്മാര്‍, അതിന് കടകവിരുദ്ധമായ സമീപനത്തിലൂടെ അതത്രയും നിലനിര്‍ത്തുകയാണെ ചെയ്യുന്നതെന്നുകണാം.

വാല്‍ക്കഷണം: 'അച്ചനാകാനും പെണ്ണുകെട്ടാനും സമ്മതമാണ്' എന്നൊരു ശൈലിയുണ്ട് മലയാളത്തില്‍. എല്ലാം ശരിതന്നെ! - ഇടനേരം.

2018, ഓഗസ്റ്റ് 11, ശനിയാഴ്‌ച

എത്രയെത്ര രാമായണങ്ങള്‍? ബുദ്ധരാമായണങ്ങള്‍?


രാമായണകഥാനുഗായകങ്ങളായ അനേകം കൃതികള്‍ രചനകൊണ്ടിട്ടുണ്ട്. രാമകഥ ഒരു വിഭാഗത്തിന്റെ മാത്രം സ്വന്തമെന്നോ, രാമന് കൃത്യമായി ഒരു സ്ഥലകാലം നിര്‍ണയിക്കാനോ പറ്റാത്തവിധം സങ്കീര്‍ണമാണ് അതിന്റെ വൈവിധ്യങ്ങള്‍. ഈ കൃതികളിലെ ഏത് രാമനാണ് അയോധ്യയില്‍ ജനിച്ചതെന്നോ എന്തുകാരണം കൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം ആരാധ്യപുരുഷനായിത്തീര്‍ന്നതെന്നോ അനുമാനിക്കാന്‍ യാതൊരു നിവൃത്തിയുമില്ല.

1927 ല്‍ പ്രൊഫസര്‍ ഇളംകുളം കുഞ്ഞന്‍പിള്ള എഴുതി, 1929 ല്‍ ഒന്നാംപതിപ്പായി ഇറങ്ങിയ സാഹിത്യമാലിക എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിന് 1970 സെപ്തംബറില്‍ സാഹിത്യ പ്രവര്‍ത്തക സഹകരണസംഘം കോട്ടയം പുറത്തിറക്കിയ പതിപ്പിലെ 'രാമായണകഥാപ്രചാരം' എന്ന അധ്യാത്തിലൂടെ നടത്തിയ ഒരു വായനാസഞ്ചാ രത്തിന്റെ റിപ്പോര്‍ട്ടാണ് ഇവിടെ കുറിക്കുന്നത്.

പ്രോഫസര്‍ ഇളംകുളത്തിന്റെ നിരീക്ഷണത്തില്‍, വാല്‍മീകിമഹര്‍ഷിയാല്‍ വിരചിതമായ ഒരു രാമായണംകഥ മാത്രമല്ല നിലവിലുള്ളത്. വാല്‍മീകിയേക്കാള്‍ മുമ്പ് പ്രചരിച്ചിരുന്നതാണ് രാമായണംകഥ. അത് ബുദ്ധകാലഘട്ടത്തിലാണെന്ന് പ്രൊഫസര്‍ നിരീക്ഷിക്കുന്നു. മൊത്തം രാമായണംകഥകളേയും ബുദ്ധരാമായണം, ഹിന്ദുരാമായണം, പ്രാദേശികഭാഷാ രാമായണങ്ങള്‍, സാഹിത്യകൃതികളിലെ രാമായണംകഥകള്‍ എന്നിങ്ങനെ പ്രൊഫസര്‍ തരംതിരിക്കുന്നു.

രാമായണങ്ങളുടെ കാലക്രമം പ്രൊഫസര്‍ ഇങ്ങനെ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു; 'ബുദ്ധന്റെ കാലത്ത് രാമായണകഥയുടെ സ്ഥിതി എന്തായിരുന്നുവെന്ന് ഊഹിക്കാന്‍ സാധ്യമല്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണാനന്തരം കുറേക്കാലം കഴിഞ്ഞായിരിക്കണം വാല്‍മീകി മഹര്‍ഷി രാമായണം നിര്‍മിച്ചത്. എന്നാല്‍ ബുദ്ധന്റെ കാലത്തും രാമായണകഥ ഉത്തരേന്ത്യയിലെങ്ങും പ്രചരിച്ചിരുന്നുവെന്നതില്‍ തര്‍ക്കമില്ല.'

വാല്‍മീകിയുടെ കാലത്തുതന്നെയുള്ള മഹാഭാരതം വനപര്‍വത്തിലെ 273 മുതല്‍ 290 വരെയുള്ള അധ്യായങ്ങളിലാണ് രാമായണകഥയുള്ള പരാമര്‍ശം ആദ്യമായി കാണുന്നതെന്ന് പ്രബന്ധത്തിന്റെ തുടക്കത്തില്‍ത്തന്നെ പ്രൊഫസര്‍ കുറിച്ചിട്ടുണ്ട്. പ്രസ്തുത ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ കര്‍ത്താവ് വാല്‍മീകി മഹര്‍ഷിയാണ് ദ്രോണപര്‍വത്തില്‍ നിന്നും വ്യക്തമാകുന്നുവത്രെ.

സംസ്‌കൃതത്തില്‍ മാത്രമല്ല പാലിയിലും രാമായണങ്ങളുണ്ടെന്ന് പ്രൊഫസര്‍ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. ഇതില്‍ നിന്നും ബുദ്ധരാമായണങ്ങള്‍ പാലിയിലാണ് എഴുതപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതെന്ന് വ്യക്തമാകുന്നു. ബുദ്ധരാമായണങ്ങളില്‍ പ്രമുഖം ലങ്കാവതാരസൂത്രം, ദശരഥജാതകം എന്നിവയാണ്. ലങ്കാവതാരസൂത്രത്തില്‍ രാമന്റെ പ്രതിയോഗിയായ ലങ്കാതിപധിരാവണനാണ് നായകന്‍. ശ്രീബുദ്ധന്റെ സമകാലികനുമായിരുന്നു. ബുദ്ധന്‍ മലയപര്‍വതത്തില്‍ ഇരിക്കുന്ന വിവരമറിഞ്ഞ് ഒരു ദിവസം അവിടെയെത്തുന്ന രാവണന്‍, രാക്ഷസന്മാരായ തങ്ങള്‍ ലങ്കാനിവാസികളാ ണെന്നും ധരിപ്പിച്ച്, മഹായാനധമ്മത്തെക്കുറിച്ച് അവബോധം ലഭിക്കുവാനായി ലങ്കയിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുന്നു. ആ ക്ഷണം സ്വീകരിച്ച്, ശിഷ്യരോടൊപ്പം ലങ്കയിലെ ത്തുന്ന ശ്രീബുദ്ധന്‍ രാവണാദിരാക്ഷസന്മാര്‍ക്കായിക്കൊണ്ട് 'പ്രത്യാതമഗതി കോപദധമ്മം' വ്യാഖ്യാനിച്ചുകൊടുക്കുന്നു. സന്തുഷ്ടനായ രാവണന്‍ അപ്പോള്‍ത്തന്നെ ബുദ്ധമതത്തില്‍ ചേരുന്നു.

ലങ്കാവതാരസൂത്രത്തിന് ചീനഭാഷകളില്‍ മൂന്ന് പരിഭാഷകളുണ്ട്. ക്രിസ്ത്വാബ്ദം 443, 513, 704 വര്‍ഷങ്ങളിലാണ് പ്രസ്തുത പരിഭാഷകള്‍ നിര്‍മിക്കപ്പെട്ടത്. ചീനദേശക്കാര്‍ ഇന്നും ഈ പരിഭാഷകളെ വളരെ ഭക്തിപൂര്‍വം പഠിച്ചുവരുന്നുവെന്നും പ്രൊഫസര്‍ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. ശങ്കരാചാര്യര്‍ വേദാന്തദര്‍ശനം ഭാഷ്യത്തിലും മാധാവാചാര്യര്‍ സര്‍വദര്‍ശനസംഗ്രഹത്തിലും ലങ്കാവതാരസൂത്രകാരനെ ഉദ്ധരിക്കുന്നുണ്ടെന്നും പ്രൊഫസര്‍ കൂട്ടിച്ചേര്‍ക്കുന്നു.

രാമായണത്തോടുബന്ധമുള്ള മറ്റൊരു ബുദ്ധമതഗ്രന്ഥമായ ദശരഥജാതകത്തില്‍ ബുദ്ധന്റെ പൂര്‍വജന്മവൃത്താന്തങ്ങളെയാണ് പ്രതിപാദിക്കുന്നത്. പൂര്‍വജന്മത്തില്‍ ബുദ്ധന്‍ ദശരഥപുത്രനായ രാമനായി ജനിച്ചിരുന്നുവെന്ന് ഈ ഗ്രന്ഥത്തില്‍ വിവരിക്കുന്നു.

വാല്‍മീകിരാമായണത്തെക്കൂടാതെയുള്ള മറ്റ് ഹിന്ദു രാമായണങ്ങളില്‍ പത്മപുരാണം, വിഷ്ണുപുരാണം, ഭാഗവതപുരാണം, മാര്‍ക്കണ്ഡേയപുരാണം, ഗരുഡപുരാണം, ബ്രഹ്മപുരാണം, സ്‌കന്ദപുരാണം, അഗ്നിപുരാണം, വായുപുരാണം, മത്സ്യപുരാണം, ബ്രഹ്മവൈവര്‍ത്തപുരാണം, ശിവപുരാണം, ദേവീഭാഗവതം, ബൃഹത്ധര്‍മപുരാണം, അധ്യാത്മരാമായണം, അഘ്‌നിവേശരാമായണം, ബോധായനരാമായണം, ആനന്ദരാമായണം, അത്ഭുതരാമായണം എന്നിവയാണ് രാമായണംകഥ പ്രതിപാദിക്കുന്ന മറ്റ് ഹിന്ദുമതഗ്രന്ഥങ്ങള്‍.

പല ഹിന്ദുരാമായണങ്ങളിലേയും കഥാംശങ്ങള്‍ക്കുതമ്മില്‍ പ്രകടമായ വ്യത്യാസങ്ങളുണ്ട്. വാല്‍മീകി രാമായണത്തില്‍ ചന്ദ്രകേതുവും ലവകുശന്മാരും തമ്മിലുള്ള യുദ്ധത്തെപ്പറ്റി യാതൊരു വര്‍ണനകളുമില്ല. പത്മപുരാണം പാതാളകാണ്ഡത്തിലാകട്ടെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ഭാഗംതന്നെ ആ യുദ്ധവര്‍ണന കളള്‍ക്കായാണ് ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഭാഗവതം 9 ആം സ്‌കന്ധത്തിന്റെ രാമായണകഥാവര്‍ണനയുള്ള 10, 11, 12, 13 എന്നീ അധ്യായങ്ങളില്‍ ലവകുശവൃത്താന്തമുണ്ട്. വിഷ്ണുപുരാണത്തില്‍ സൂര്യവംശചരിതത്തെ സംക്ഷിപ്തമായി വര്‍ണിക്കുന്നു. മാര്‍ക്കണ്ഡേയപുരാണം ഉപാഖ്യാനരീതിയില്‍ രാമകഥ വിവരിക്കുന്നു. മത്സ്യപുരാണം 12 ആം അധ്യായത്തില്‍ ഇക്ഷ്വാകുവംശചരിതം വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇതില്‍ രാമായണകര്‍ത്താവ് വാല്‍മീകിയാണെന്നും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇന്ത്യയില്‍ പലയിടത്തും നടന്നുവരുന്ന ദുര്‍ഗാപൂജയുടെ അടിസ്ഥാനം മത്സ്യപുരാണത്തിലെ രാമായണകഥാഖ്യാനമാണ്. സവിശേഷരീതിയിലാണ് ഈ കൃതിയില്‍ രാമന്റെ ദുര്‍ഗാപൂജയെപ്പറ്റി വര്‍ണിച്ചിട്ടുള്ളതെന്ന് പ്രൊഫസര്‍ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. മത്സ്യപുരാണം കൂടാതെ ബൃഹദ്ധര്‍മപുരാണത്തിന്റെ പൂര്‍വഭാഗത്തും ദുര്‍ഗാപൂജയെപ്പറ്റി പറയുന്നുണ്ട്. ബംഗാളില്‍ നടത്തിവരുന്ന ശാരദാപൂജക്ക് ആധാരം ഈ രാമായണകഥയാണ്.

എല്ലാ രാമായണങ്ങളുടേയും പ്രതിപാദ്യവിഷയം രാമായണകഥയാണെങ്കിലും വാല്‍മീകിരാമായണത്തില്‍ നിന്നും അങ്ങുമിങ്ങും ചില വ്യതിയാനങ്ങള്‍ കാണുന്നുണ്ടെന്ന് നിരീക്ഷിക്കുന്ന പ്രൊഫസര്‍ അത്ഭുതരാമായണത്തിലേക്ക് അനുവാചകരുടെ സവിശേഷ ശ്രദ്ധയെ ക്ഷണിക്കുന്നു. അത്ഭുതരാമായണത്തിന്റേയും രചയിതാവ് വാല്‍മീകിമഹര്‍ഷി തന്നെയാണെന്ന് പറഞ്ഞുവരുന്നുവെത്ര. സീതയുടെ അത്ഭുതവീരത്വത്തെ വായനക്കാരുടെ മുമ്പില്‍ അവതരിപ്പിക്കണമെന്ന ഉദ്ദേശ്യത്തോടെയാണ് വാത്മീകി അത്ഭുതരാമായണം എഴുതിയത്.

സീതയെ അപഹിക്കാനുള്ള മുഖ്യകാരണം അത് രാവണന്റെ മകളായതുകൊണ്ടാ ണെന്ന് പറയപ്പെടുന്ന ഒരു കഥയും പ്രചാരത്തിലുണ്ടസ്സോ. അത്ഭുതരാമായ ണത്തിലെ കഥാംശമാണ് അതിന് പിന്നിലെ യുക്തി. പക്ഷെ, മണ്ഡോദരിയുടെ മകളാണ് സീത എന്നൊരു വ്യത്യാസമുണ്ടെന്നു മാത്രം. പ്രൊഫസര്‍ എഴുതുന്നു; 'അത്ഭുതരാമായണം 27 സര്‍ഗങ്ങളിലായി 1381 ശ്ലോകങ്ങളുണ്ട്. അതിലെ കഥാഗതി ഇപ്രകാരമാണ്. വിഷ്ണുഭക്തനായ അംബരീഷന് ശ്രീമതി എന്നു പേരോടുകൂടിയ ഒരു കന്യകയുണ്ടായിരുന്നു. നാരദനും പര്‍വതനും അവളെ ലഭിക്കുവാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചു. എന്നാല്‍ വിഷ്ണുവിന്റെ കൗശലത്താല്‍ അത് സാധിച്ചില്ല. അവര്‍ കോപിച്ചു വിഷ്ണുവിനെ ശപിച്ചു. തന്മൂലം വിഷ്ണുവിന് അധോഗതി സംഭവിക്കുകയും അയോധ്യയില്‍ ദശരഥപുത്രനായി ജനിക്കുകയും ചെയ്തു. മഹാലക്ഷ്മിയും മണ്ഡോദരിയുടെ പുത്രിയായി ഭൂമിയില്‍ വന്നുപിറന്നു. എന്നാല്‍ മണ്ഡോദരി ആ കുട്ടിയെ കുരുക്ഷേത്രത്തില്‍ ഒരു വിജനപ്രദേശത്തു കൊണ്ടുപോയി ഉപേക്ഷിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. ഭാഗ്യവശാല്‍ ജനകമഹാരാജാവ് അവിടെ വന്നുചേരാന്‍ ഇടയായി. അദ്ദേഹം ആ കുട്ടിയെ എടുത്തുകൊണ്ടുപോയി വളര്‍ത്തി സീതയെന്നു നാമകരണവും ചെയ്തു. കാലാന്തരത്തില്‍ രാമനും സീതയുമായി വിവാഹവും നടന്നു.'

സ്ഥിതിമൂര്‍ത്തിയായ മഹാവിഷ്ണുപോലും ശാപഗ്രസ്ഥനാകുമെന്നും മര്യാദാപുരുഷോ ത്തമന്‍ എന്നു വിശേഷണമുള്ള ശ്രീരാമനുതന്നെ തോല്‍വിപറ്റുമെന്നുള്ളതിന് അത്ഭുതരാമായണം തെളിവ് നല്‍കുന്നു. 'രാവണവധവും കഴിഞ്ഞ് സീതാരാമന്മാര്‍ അയോധ്യയില്‍ തിരിച്ചെത്തിയതിനുശേഷം രാവണന്റെ സഹോദരനായി സഹസ്രസ്‌കന്ധരാവണന്‍ എന്നൊരാള്‍ ഉണ്ടെന്നു സീത ശ്രീരാമനോടു പറഞ്ഞു. ശ്രീരാമന്‍ അപ്പോള്‍ത്തന്നെ സൈന്യസമേതം സഹസ്രസ്‌കന്ധനെ വധിക്കുവാന്‍ പുറപ്പെട്ടു. എന്നാല്‍ ആ യുദ്ധത്തില്‍ ശ്രീരാമന് തോല്‍വിയാണ് പിണഞ്ഞത്. സീത ഇതുകേട്ടു കോപിച്ചു കാളികാമൂര്‍ത്തിരൂപം ധരിച്ച് സഹസ്രസ്‌കന്ധരാവണനെ വധിക്കുകയും രാമനെ മോചിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.'

പ്രൊഫസര്‍ ഇളംകുളം പരിഗണിച്ച രാമായണങ്ങളേക്കൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഈ പഠനം ശ്രദ്ധേയമായപ്പോള്‍, പരിഗണിക്കാത്ത ഒരു രാമകഥകൊണ്ടുകൂടി അദ്ദേഹം മുന്നോട്ടുവെച്ച നിരീക്ഷണങ്ങള്‍ ശ്രദ്ധേയമാകുന്നു. അതായത് അജ്ഞാതകര്‍തൃകമായി അറിയപ്പെടുന്ന രാമകഥയായ 'ശ്രീരാമോദന്തം' എന്ന കൃതിയെ, അതിന്റെ പേരുപോലും പരാമര്‍ശിക്കാതെ ഒഴിവാക്കിയിരിക്കുന്നു. ഇത്രയൊക്കെ ജ്ഞാതങ്ങളും അജ്ഞാതങ്ങളുമായ കൃതികള്‍ പഠിച്ച പ്രൊസര്‍ക്ക് അതെക്കുറിച്ച് കേട്ടറിവില്ലാത്തതു കൊണ്ടാവാം എന്നു കരുതുകവയ്യ. കാരണം, സംസ്‌കൃതം പഠിച്ചുതുടങ്ങുന്ന കുട്ടികള്‍ക്ക് ബാലപ്രബോധനത്തോടൊപ്പം നിര്‍ദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള കൃതിയാണിത്. ഏറെ വിവാദങ്ങളുയര്‍ത്തിയ 'ശംബൂകവധം' ഈ കൃതിയില്‍ വളരെ വ്യക്തമായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ, പ്രൊഫസറാകട്ടെ അടുത്ത അധ്യായത്തില്‍ ശംബൂകന്‍ കഥാപാത്രമായിവരുന്ന ഭവഭൂതിയുടെ ഉത്തരരാമചരിതം എന്ന നാടകകൃതിയെക്കുറിച്ച് വിശദമായ പഠനം നടത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.

പ്രാദേശികഭാഷാരാമായണങ്ങളില്‍ പ്രമുഖം 13 ആം ശതകാരംഭത്തില്‍ തമിഴിലുണ്ടായ കമ്പരാമായണവും 16 ആം ശതകത്തിന്റെ അന്ത്യത്തില്‍ ഹിന്ദിയിലുണ്ടായ തുളസീദാസരാമായണവുമാണ്. സംസ്‌കൃതം അറിയാത്തവര്‍ക്ക് രാമായണം മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിയാത്തതുകൊണ്ട് വാല്‍മീകിതന്നെ കമ്പരായും തുളസീദാസനായും ജനിച്ച് തമിഴിലും ഹിന്ദിയിലും രാമായണങ്ങള്‍ നിര്‍മിക്കുകയാണുണ്ടായതെന്ന അഭിപ്രായത്തെ പിന്തുണക്കുന്ന ഒരു ശ്ലോകം പ്രൊഫസര്‍ ഉദ്ധരിക്കുന്നു:

'വാല്‍മീകി തുളസീദാസകമ്പാഖ്യഃ കവിധതൃഭിഃ
കൃതാ രാമായണകഥാ ത്രയീവ പരിശോഭതേ.'

മലയാളത്തില്‍ രാമചരിതം, കണ്ണശ്ശരാമായണം, രാമകഥപ്പാട്ട്, രാമായണചമ്പു, അധ്യാത്മരാമായണം, ഇരുപത്തിനാലുവൃത്തം തുടങ്ങി അനവധി ഗ്രന്ഥങ്ങളുണ്ട്.

രാമായണംകഥപറയുന്ന കാവ്യനാടകാദി സാഹിത്യകൃതികളില്‍ പ്രമുഖം ക്ഷേമേന്ദ്രന്റെ രാമായണമഞ്ജരി, കാളിദാസന്റെ രഘുവംശം, ഭോജന്റെ രാമായണചമ്പു, ഭവഭൂതിയുടെ ഉത്തരരാമചരിതവും മഹാവീരചരിതവും, ശക്തിഭദ്രന്റെ ആശ്ചര്യചൂഡാ മണി, കുമാരദാസന്റെ ജാനകീഹരണം, രാജശേഖരന്റെ ബാലരാമായണം, മുരാരിയുടെ അനര്‍ഘരാഘവം, ജയദേവന്റെ പ്രസന്ന രാഘവം, രാമഭദ്രദീക്ഷിതരുടെ ജാനകീപരിണയം തുടങ്ങിയവയാണ്.

പ്രൊഫസര്‍ ഇളംകുളം കുഞ്ഞന്‍പിള്ളയുടെ രാമായണപഠനം മുഴുവന്‍ മനസ്സിരുത്തി വായിച്ചിട്ടും സംശയങ്ങള്‍ ബാക്കിയാകുന്നു; ഏത് രാമനാണ് അയോധ്യയില്‍ ജനിച്ചത്? ഏത് രാമായണത്തെ ആധാരമാക്കിയാണ് മാസം ആചരിക്കേണ്ടത്?



2018, ഓഗസ്റ്റ് 9, വ്യാഴാഴ്‌ച

എന്താണ് മൈര്? ആരാണ് മൈരന്‍?


ആര്യന്‍ ജനതയെ അപേക്ഷിച്ച് അനാര്യന്‍ ജനതക്ക് ഒന്നിലേറെ വിളിപ്പേരുകളുണ്ട്. ദ്രമിള ഭാഷ കൈകാര്യംചെയ്തിരുന്നതിനാല്‍ അവരെ ദ്രാവിഡര്‍ എന്നു വിളിക്കപ്പെട്ടു. അനാര്യന്മാരുടെ തലമുടി ആര്യന്മാരുടേതില്‍ നിന്നും വളരെ വ്യത്യസ്ത രൂപത്തിലുള്ളതാണ്. ആ തലമുടിയെ 'മൈര്‍' എന്നാണ് ദ്രമിളയില്‍ ഉച്ചരിച്ചിരുന്നത്. ദ്രമിളയുടെ ആധുനിക രൂപമായ തമിഴില്‍ ഇപ്പോഴും ഐകാരത്തില്‍ ആരംഭിക്കുകയോ അവസാനിക്കുകയോ ചെയ്യുന്ന പദാവലികള്‍ പ്രചാരത്തിലുണ്ടല്ലോ.

മൈര്‍ എന്ന വാക്കിന്റെ സംസ്‌കൃതവത്കൃത രൂപമാണ് മൗര്യര്‍. തത്ഭവങ്ങള്‍ സംസ്‌കൃതഭാഷയിലെ ഒരു സവിശേഷതയാണല്ലോ. മൈര്‍ ന്റെ തത്ഭവമാണ് മൗര്യര്‍ എന്നുകാണാം. വിഖ്യാത രാജവംശമായിരുന്ന മൗര്യര്‍ അങ്ങനെയാണ് ആ പേരില്‍ അറിയപ്പെടാനിടയായത്. മൗര്യര്‍ അനാര്യരും ദ്രമിള സംസാരിക്കുന്നവരുമായിരുന്നു. എന്നാല്‍ മൈര്‍ എന്ന വാക്കിന്റെ സമാന സംസ്‌കൃതരൂപം ശ്മശ്രു എന്നാണ്. ഇതില്‍ നിന്നും മൈര്‍ ദ്രമിളപദമാണെന്ന് കൂടുതല്‍ വ്യക്തമാണല്ലോ.

മയൂര്‍ (മയൂരം) എന്ന പക്ഷിവര്‍ഗത്തില്‍ നിന്നമുമാണ് മൗര്യനാമത്തിന്റെ ഉത്ഭവമെന്ന് പരക്കെ ഒരു അഭിപ്രായമുണ്ട്. ഇത് ശരിയല്ല. നേരെ തിരിച്ചാണ് സംഭവിച്ചത്. അതായത് മൗര്യരില്‍ നിന്നുമാണ് മയൂര്‍ സംഭവിച്ചിട്ടുള്ളത്. ഇത്, മൗര്യര്‍ മയൂരത്തിന്റെ പീലികള്‍ തലയില്‍ ചൂടിയിരുന്നതിനാലോ, കവ്യഭാഷയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍, മൗര്യരുടെ തലമുടി മയില്‍പീലിപോലെ രൂപപ്പെട്ടിരുന്നതിനാലോ ആവാം. 

രലയോരഭേദം എന്നൊരു ന്യായമുണ്ട് സംസ്‌കൃതവ്യാകരണത്തില്‍. ഇതനുസരിച്ച് മൈര്‍ ലെ അവസാനത്തെ സ്വരം ല്‍ ആയും ഉച്ചരിക്കാം. അങ്ങനെ മൈര്‍ മൈല്‍ ആയിമാറുന്നു. മലയാളത്തില്‍ ഐകാരത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത് യകാരാദേശം വരുമ്പോള്‍ മയിലായി മാറുന്നു. 

മൗര്യ എന്ന പ്രയോഗത്തിലെ രേഭത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത് ലകാരം ആദേശം വരുമ്പോള്‍ അത് മൗലിയായി മാറുന്നുവെന്നത് ശ്രദ്ധിക്കുക. അര്‍ത്ഥം തലമുടി എന്നുതന്നെ. അതിന്റെ തത്ഭവമാണ് മൗലികം, മൗലികത എന്നീ വാക്കുകള്‍. ഉച്ചാരണത്തിലെ ഈ ഭേദങ്ങള്‍ എല്ലായിടത്തും സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടുകാണണമെന്നില്ല. മൈര്‍ എന്ന് തലമുടിയെ അഥവാ അനാര്യരായ (ഇപ്പോള്‍ ദാക്ഷിണാത്യര്‍) ജനതയെ ഉദ്ദേശിച്ചും മയില്‍ എന്ന് പക്ഷിവര്‍ഗത്തെ ഉദ്ദേശിച്ചും വ്യത്യസ്തരൂപത്തില്‍ പ്രയോഗിച്ചുവരുന്നു.

മൈര്‍ ജനതയുടെ വാസസ്ഥാനങ്ങള്‍ മുര, മിര എന്നിങ്ങനെ അറിയപ്പെട്ടു. മുരഃ എന്നാല്‍ അസുരന്‍ എന്നര്‍ത്ഥം. അപ്പോള്‍ മൗര്യ പദത്തിന് അസുരന്‍ എന്നും അര്‍ത്ഥം വരുന്നു. മുരരെ ജയിച്ചവന്‍ എന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ മഹാവിഷ്ണുവിന് മുരജില്‍, മുരദ്വിഡ്, മുരഭിദ്, മുരഹരഃ, മുരമര്‍ദ്ദനഃ, മുരരിപു, മുരശത്രു എന്നിങ്ങനെ പര്യായങ്ങളുണ്ട്. മുരരുടെ ശത്രു എന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ ശ്രീകൃഷ്ണനെ മുരാരി എന്നും വിളിക്കുന്നു. മൈരേയം എന്നാല്‍ മിര എന്ന ദേശത്തുണ്ടാക്കുന്ന ഒരുതരം മദ്യമാണെന്നും കാണിപ്പയ്യൂര്‍ ശങ്കരന്‍ നമ്പൂതിരിപ്പാട് സംസ്‌കൃതം മലയാളം നിഘണ്ടുവില്‍ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.

കേരളത്തില്‍ മയിലാടുംകുന്ന്, മയിലാടുംപാറ എന്നിങ്ങനെ സ്ഥലപ്പേരുകളുണ്ട്. വാസ്തവത്തില്‍ മയില്‍ എന്ന പക്ഷിയുടെ പ്രഭാവത്തില്‍ നിന്നല്ല ഈ പേരുകള്‍ വന്നത്. അത് തികച്ചും മൗര്യരുടെ അധിവാസകേന്ദ്രങ്ങള്‍ എന്ന നിലക്കാണ് ഉച്ചരിക്കപ്പെട്ടുവന്നത്. 

തമിഴ് - മലയാളം കൂടാതെ തുളുവിലും മൈര്‍ എന്ന സ്ഥലനാമങ്ങളുണ്ട്. കാസര്‍കോട് അതിര്‍ത്തിയിലെ മൈരെ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഒരു സ്ഥലമുണ്ട്. മൈരെ എന്നത് തെറിവാക്കാണന്ന ധാരണയില്‍ ചിലര്‍ അത് മാറ്റണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ട് കേന്ദ്രഗവണ്മെന്റിലേക്ക് നിവേദനമയച്ചു. നിവേദകസംഘം മൈരെക്ക് പകരമായി ഷേണി എന്നൊരു പേരും നിര്‍ദ്ദേശിച്ചു. ഗവണ്മെന്റ് നിവേദകസംഘത്തിന്റെ ഈ ആവശ്യം നിരസിക്കുകയാണുണ്ടായത്. ഇതേക്കുറിച്ച് 2011 ലെ പാഠഭേദം മാസികയുടെ ഫെബ്രുവരി ലക്കത്തില്‍ രവീന്ദ്രന്‍ രാവണേശ്വരം എഴുതിയ തന്റെ ലേഖനത്തില്‍ ഇങ്ങനെ കുറിച്ചു; 'മയിലുകള്‍ നൃത്തമാടിയിരുന്ന സ്ഥലം എന്നര്‍ത്ഥമുള്ള മയൂരപ്പാറ ലോപിച്ചുണ്ടായതാണ് മൈരെ. പ്രകൃതിരമണീയമായ ഈ സ്ഥലത്തെയാണ് അവര്‍ക്ക് ഷേണി എന്നാക്കി മാറ്റേണ്ടത്.....' മൗര്യരുടെ മയില്‍ ബന്ധത്തിന് ഇനി കൂടുതല്‍ വിശദീകരണം വേണമെന്നു തോന്നുന്നില്ല. 

മലയാളത്തില്‍ മൈര്‍ മൈരന്‍ ആണ്. ഐകാരത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത് യകാരാദേശം വരുമ്പോള്‍ മയിരന്‍ എന്നാകുന്നു. അനാര്യന്‍ ജനതയുടെ മറ്റൊരു പേരുമാത്രമാണ് മൗര്യര്‍ എന്നത്. ഇന്ന് അത് തെറിവാക്കായി പ്രയോഗിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഉത്ഭവത്തില്‍ അത് അങ്ങനെയായിരുന്നില്ല. മൈരന്‍ എന്നു കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ ദലിതര്‍ അഭിമാനംകൊള്ളേണ്ടതാണ്. നമ്മുടെ തലമുടിയുടെ രൂപഭംഗിയാണ് നമുക്ക് ആ പേരുതന്നത്. ചന്ദ്രഗുപ്തമൗര്യനും ബിന്ദുസാരനും അശോകനും ബൃഹദ്രഥനും തൊട്ടുള്ള പ്രപിതാമഹന്മാരുടെ വംശാവലിനാമമാണ് മൈരന്‍! മൗര്യര്‍ ഇന്ത്യ...!!!!



2018, ഓഗസ്റ്റ് 8, ബുധനാഴ്‌ച

എന്താണ് അശ്ലീലം?



ശ്ലീലം എന്ന സംസ്‌കൃത പദത്തിന്റെ അര്‍ത്ഥം ഭംഗിയുള്ളത് എന്നാണ്. അങ്ങിനെയെങ്കില്‍ ഭംഗിയില്ലാത്തത് എന്ന അര്‍ത്ഥമാണല്ലോ, അശ്ലീലത്തിന് കല്പിക്കാന്‍ കഴിയുക? 

അശ്ലീലമെന്ന് ഇപ്പോള്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്, സാഹിത്യകൃതികളില്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന വിവരണങ്ങളെയാണ്. അങ്ങിനെയെങ്കില്‍, ആ വിവരണാത്മകഭാഷക്ക് ഭംഗിയില്ലാത്തതുകൊണ്ടായിരിക്കണല്ലോ അതിനെ അശ്ലീലമെന്ന് വിളിക്കേണ്ടിവരിക?

ലൈംഗികവേഴ്ചകളുടെ വിവരണങ്ങളോ വിമര്‍ശനങ്ങളോ അശ്ലീലമെന്ന് വിളിക്കണമെങ്കില്‍ അതിന് വേണ്ടത്ര ഭംഗിയില്ലെന്നുമാത്രമല്ലേ കരുതേണ്ടതുള്ളൂ? ലൈംഗികത പാപമോ, സാഹിത്യകൃതികളിലെ അതിന്റെ വവരണങ്ങള്‍ അനാവശ്യമോ എന്നുള്ള തര്‍ക്കം തത്കാലം മാറ്റിവെക്കുക. സാഹിത്യകൃതികളില്‍ വിവരിക്കുന്ന ലൈംഗികേതരമായ വിഷയങ്ങള്‍ക്കും ഭംഗിയില്ലെങ്കില്‍ അതും അശ്ലീലം തന്നെയല്ലേ? 

അശ്ലീല സാഹിത്യത്തിന് ലക്ഷണംകൊടുത്തിട്ടുള്ള സൗന്ദര്യശാസ്ത്രകാരന്മാരില്‍ ഒരു പ്രമുഖനാണ് വാമനാചാര്യന്‍. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാവ്യാലങ്കാര സൂത്രവൃത്തിയില്‍ ഇക്കാര്യം സോദാഹരണം വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്. മറ്റാരെങ്കിലും വ്യാഖ്യാനിച്ച് വഷളാക്കിയാലോ എന്നു മുന്‍കൂട്ടി സംശയിച്ചതുകൊണ്ടാവാം ഗ്രന്ഥകാരന്‍തന്നെ തന്റെ കൃതിക്ക് വൃത്തി (വ്യാഖ്യാനത്തിന്റെ വ്യാഖ്യാനം) എഴുതിച്ചേര്‍ത്തത് എന്ന് ചില പണ്ഡിതന്മാര്‍ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു.

'ന സാ ധനോന്നതി സ്വകളത്ര രതിദായിനി' എന്ന ഒരു ചൊല്ല് വിശകലനം ചെയ്തുകൊണ്ട് വാമനാചാര്യന്‍ അശ്ലീലം എന്താണെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. 'യാതൊന്നാണോ സ്വന്തം ഭാര്യക്കുമാത്രം സുഖൈശ്വര്യങ്ങള്‍ നല്‍കുന്നത്, ആ ധനത്തിന്റെ ഉന്നതി - പുഷ്ടി നന്നല്ല.' എന്നാണ് ഈ ചൊല്ലിന്റെ ശ്ലീലാര്‍ത്ഥം. ഈ അര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഇതൊരു സോഷ്യലിസ്റ്റ് കാഴ്ചപ്പാടാണ് മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നത്. സ്വത്ത് (ഭാര്യക്കുമാത്രം നല്‍കിക്കൊണ്ട്) സ്വന്തമായി കയ്യടക്കിവെക്കാതെ പൊതുസ്വത്താക്കുക എന്നാണ് ഈ ചൊല്ല് പ്രസ്താവിക്കുന്നത്. എന്നാല്‍ ഇതിന്റെ ഉച്ചാരണം തെറ്റിയാല്‍ അത് അശ്ലീമാകുന്നത് എങ്ങിനെയാണെന്ന് നോക്കുക. 'സാ ധനോന്നതി' എന്നിങ്ങനെ വേറിട്ട് നില്ക്കുന്ന രണ്ട് പദങ്ങള്‍ ചേര്‍ത്ത് ഉച്ചരിച്ചാല്‍ 'സാധനം' എന്നു വരുന്നു. സാധനം എന്നാല്‍ ലിംഗം എന്ന് അര്‍ത്ഥം. അപ്പോള്‍ 'രതി' എന്ന വാക്ക് അതിന്റെ അര്‍ത്ഥത്തെവിട്ട് 'സംഭോഗം' എന്ന അര്‍ത്ഥമായി മാറുന്നു. വാചകത്തിന് മൊത്തം 'സ്വന്തം ഭാര്യക്കുമാത്രം രതിസുഖം നല്‍കുന്ന ലിംഗത്തിന്റെ ഉന്നതി (ഉദ്ധാരണം) നന്നല്ല' എന്ന അര്‍ത്ഥം ലഭിക്കുന്നു! ഒന്നുകൂടി വ്യക്തമായി പറഞ്ഞാല്‍, സ്വന്തം ഭാര്യയെ മാത്രം ഭോഗിക്കുന്നത് നല്ലതല്ല, മറ്റുള്ള സ്ത്രീകളേയും ഭോഗിക്കണം എന്ന അശ്ലീല അര്‍ത്ഥമാണ് ഈ ശ്ലോകം ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നത് എന്നുവരുന്നു!

ലൈംഗികതയുടെ വിവരണങ്ങള്‍ക്ക് ഭംഗിയുണ്ടെങ്കില്‍ അത് അശ്ലീലമല്ല, ശ്ലീലം തന്നെ. അതുപോലെ ലൈംഗികേതര വിവരണങ്ങള്‍ക്ക് ഭംഗി തീരെയില്ലെങ്കിലോ അത് അശ്ലീലമാണ്താനും!

കാളിദാസന്റെ കുമാരസംഭവം മഹാകാവ്യത്തിലെ ഒരു ശ്ലോകം ഉദ്ധരിക്കുന്നു. വ്യാഖ്യാനം: കുട്ടികൃഷ്ണമാരാര്. ഒന്നാം സര്‍ഗം 37 ആം ശ്ലോകം-

'അന്യോന്യമുത്പീഡയദുല്പലാക്ഷ്യാഃ
സ്തനദ്വയം പാണ്ഡു തഥാ പ്രവൃദ്ധം
മധ്യേ യഥാ ശ്യാമമുഖസ്യ തസ്യ
മൃണാളസൂത്രാന്തരമപ്യലഭ്യം.'

(ഉല്പലലോചനയുടെ വെണ്മ പൂണ്ട സ്തനങ്ങള്‍ കണ്ണു കറുത്ത അവയുടെ നടുക്ക് താമര നൂലിനുപോലും പഴുതുകിട്ടാത്തവണ്ണം തമ്മില്‍ത്തിക്കി പുളച്ചുവന്നു.)

വാമനാചാര്യന്റെ വാദമനുസരിച്ച് ഈ ശ്ലോകം ശ്ലീലമാണോ അശ്ലീലമാണോ എന്ന് തീരുമാനിക്കുക.